ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ
| ਕਰੋੜੀ ਮੱਲ: | ਆਹੋ ਦੇਖੇ ਨੇ ਵਿਹਲੜ। |
| ਖਾਨ: | ਏਡੀ ਦੂਰੋਂ ਤਾਂ ਭਰਾਵਾ ਬੰਦਾ ਊਂ ਈ ਮੱਖੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ,
ਕਿਉਂ ਲਾਲਾ...? |
| ਕਿਸਾਨ: | (ਖੁੱਲ੍ਹਕੇ ਹੱਸਦਾ) ਸਹੀ ਐ ਜਨਾਬ। ਤਾਂ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਪਛਾਣਿਆ
ਨੀ ਮੈਨੂੰ। |
| ਕਰੋੜੀ ਮੱਲ: | ਓ, ਦੇਖੀਂ-ਦੇਖੀਂ ਭਾਈ ਬੇੜੀ ਨਾ ਬਿਠਾ ਦਈਂ। ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਤੈਰਨਾ
ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। |
| ਕਿਸਾਨ: | ਲੈ ਜਨਾਬ, ਮੈਂ ਭਲਾ ਕੋਈ ਸਿਖਾਂਦਰੂ ਆਂ। ਰੋਜ਼ ਦਾ ਕੰਮ ਐ। |
| ਖਾਨ: | ਚੱਲ-ਚੱਲ, ਸ਼ੇਖੀਖੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਦਾ।
(ਚੱਪੂ ਚਲਦੇ ਨੇ।) |
| ਕਰੋੜੀ ਮੱਲ: | (ਡੈਂਬਰਿਆ ਹੋਇਆ।) ਰਾਮ-ਰਾਮ-ਰਾਮ..., ਲਾਜ ਰੱਖਿਓ ਪ੍ਰਭੂ
ਜੀ। (ਸੰਗੀਤ) |
| ਕਿਸਾਨ: | ਲਓ ਜਨਾਬ, ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਆ ਗਿਆ ਕੰਢਾ, ਅੱਗੇ ਦਾ ਰਾਹ
ਤਾਂ...। |
| ਖਾਨ: | ਓ ਲਾਲਾ... ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ; ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ ਸੱਚੀਂ..., ਦੇਖ-
ਦੇਖ। |
| ਕਰੋੜੀ ਮੱਲ: | ਹੈਂ; ਸੱਚੀਂ..., ਉਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ...। |
| ਖਾਨ: | ਪਹੁੰਚ ਗਏ...। |
| ਕਰੋੜੀ ਮੱਲ: | ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਪੱਕਾ ਸੀ ਕਿ ਵਿੱਚਾਲੇ ਡੋਬਣਾ ਏਸ ਹਰਾਮੀ ਨੇ...। |
| ਖਾਨ: | (ਪਾਗ਼ਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ।) ਓ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਲਾਲਾ...ਘਰ |
| ਕਰੋੜੀ ਮੱਲ: | ਹਾ-ਹਾ (ਹੱਸਦਾ)। ਯਕੀਨ ਨੀ ਹੁੰਦਾ। ਸੰਤੀ ਆ ਗਿਆ ਮੈਂ...। |
| ਕਿਸਾਨ: | ਓ; ਲਾਲਾ ਜੀ ਜੁੱਤੀਆਂ ਤਾਂ ਲੈ ਜੋ। ਨਾਲੇ ਮੇਰਾ ਕੁਝ...! |
| ਖਾਨ: | ਨਾਂਹ ਤੇਰਾ ਕੀ ਉਏ? |
| ਕਿਸਾਨ: | ਜਨਾਬ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਆਏ ਓ ਨਿਕਲ ਕੇ। |
| ਕਰੋੜੀ ਮੱਲ: | ਨਾ ਸਾਲਿਆ... ਵਿਹਲੜਾ ਤੇਰਾ ਕੀ ਐ ਉਹਦੇ 'ਚ। |
| ਖਾਨ: | ਹਾਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਹਿੰਮਤ ਏ ਸਾਡੀ! |
91
