ਪੰਨਾ:ਜ੍ਯੋਤਿਰੁਦਯ.pdf/63

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ
੫੯
੬ਕਾਂਡ
ਜਯੋਤਿਰੁਦਯ

ਪਦ ਉਹ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿੱਕਲੇ ਸਪੱਸਟ ਸਮਝੀਦਾ ਸੀ । ਉਸ ਨੈ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਗੀਤਮਨ ਦੀ ਬਾਬਤ ਗਾਵਿੰਆਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਉਲਥਾ ਇਹ ਹੈ।

   ੧   ਰੇ ਮਨ ਜੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਕਾਂਇਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਵਾਸ ।
       ਤੂੰ ਨਿਤ ਬਿਛੜਤ ਅਰ ਕਰਤ ਨਿਰਾਸ ।।
       ਮਾਨੋ ਜਦ ਕੋਈ ਵਸਤ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਭਾਵੈ ।
       ਤਿਆਗੇ ਤਿੰਹ ਅਰ ਕੋਲ ਕਦੀ ਨਾ ਜਾਵੈ।। ੧
   ੨   ਨਿੱਤ ਹੀ ਨਿੱਤ ਪਾਤਕ ਡਗਰਨ ਮੇਂ ਧਾਉਂ ।
       ਪਾਪ ਮੱਦ ਪੀਵਨ ਕੋਂ ਅਧਰਨ ਸੇ ਲਾਊਂ ।।
       ਤਾਂਕਿ ਬਿਖ ਮੈਯ ਝਲਕ ਅਤ ਹੀ ਡਰਾਵੈ ।
       ਮਹਾਂ ਹਲਾਹਲ ਸਭ ਹੀ ਕੇ ਪ੍ਰਾਨ ਸੁਕਾਵੈ ।। ੨
   ੩   ਬਾਂਹ ਪਸਾਰੂੰ ਨਿਰਖੂੰ ਸ੍ਵਰਗ ਚਹੂੰ ਓਰ ।
       ਗਹੂੰ ਚੰਦ ਅਰ ਕਰੂੰ ਤਾਰਨ ਸੋਂ ਬਿਛੋਰ ।।
       ਪਰ ਮਨ ਕਹਾਂ ਬਰਨੂੰ ਐਸੀ ਨਿਠਰਾਈ ।
       ਗਿਰਾਵਹਿ ਮੋਹਿ ਰਸਾਤਲ ਪਟਕਾਈ ।। ੩
   ੪   ਮਨ ਕੀ ਜ੍ਵਲਨ ਬੁਝਾਵਨ ਕੋ ਕਿਤ ਜਾਊਂ ।
       ਸੋਕ ਅਰ ਸੰਤੋਖ ਜੋ ਨਿੱਤ ਤੁਝ ਸੇ ਪਾਊਂ ।। 
       ਜਿਨ ਜਿਨ ਜਾਵਤ ਜਤਤ ਜਿਨ ਪਾਵਨ ।
       ਖੀਚਤ ਚੀਰ ਕਬੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਮਨਭਾਵਨ ।। ੪
   ੫   ਰੇ ਚਿਤ ਨਿਰਮਲ ਪਵਿਤ ਯਦਿ ਤੇਰੀ ਬਾਨ ।
       ਚੰਚਲ ਚਪਲ ਗੁਨੋਂ ਸੇ ਹੋ ਤੇਰੀ ਆਨ ।।
       ਢੂੰਡਨ ਕੋ ਚਿਤ ਭੀਤਰ ਮੋਤੀ ਅਨਮੋਲ ।
       ਧੀਰਜ ਤੇਰਾ ਹੋਤਾ ਤਜਕੇ ਚਾਲ ਬਿਲੋਲ ।। ੫
   ੬   ਰੇ ਮਨ ਬਨ ਤੂੰ ਕਰੁਣਾ ਨੌਕਾ ਰਘੁਬਰ ।
       ਤਬ ਹੀ ਤਰੂੰ ਮੈਂ ਸੋਕ ਰੋਗ ਦੁਖ ਸਾਗਰ ।।