(੧੨੩)
ਅਰਥ–ਸਭਨਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਤੇਜ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਮਾਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਗਤ ਸਦਾ ਹੀ ਉਸਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੁਲਫ਼ਾਂ ਦਾ ਆਸ਼ਕ ਹੋ ਕੇ ਬੌਰਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਦਹ ਜੇਬੇ ਜ਼ਿਮੀਂ ਪੁਰ ਲੋਲੂਏ ਲਾਲਾ ਜ਼ਿ ਅਸ਼ਕੇ ਮਨ
ਹਾਂ ਬਿਗਰਿਫ਼ਤਅਮ ਗੋਯਾ ਬਯਾਦੇ ਲਾਲ ਖੰਦਾਨਸ਼
ਸ਼ੁਦਹ – ਹੋਈ ਹੈ। ਜੇਬੇ – ਜੇਬ, ਖੀਸਾ। ਲੋਲੂਏ ਲਾਲ – ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਮੋਤੀਆਂ। ਜ਼ਿ – ਨਾਲ। ਅਸ਼ਕੇ – ਅਥਰੂ, ਹੰਝੂ। ਮਨ – ਮੇਰੇ। ਬਿਗਰਿਫ਼ਤਅਮ – ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਬਯਾਦੇ – ਯਾਦ ਵਿਚ। ਲਾਲ – ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਹੋਠ। ਖੰਦਾਨਸ਼ – ਹੱਸਨਾ ਹੈ।
ਅਰਥ–ਮੇਰੇ ਆਂਸੂਆਂ ਰੂਪ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ (ਰੂਪ) ਜੇਬ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਹੇ ਨੰਦ ਲਾਲ! ਲਾਲ (ਰੰਗ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਦੇ) ਹੱਸਨ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਜਗਤ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬੀ ਉਲਥਾ–
ਬਿਨ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇਰੇ ਹੈ ਸਭ ਦਾ ਸੀਨਾ ਭੁਜ ਕਬਾਬ ਹੋਇਆ।
ਦਰਸਨ ਤੇਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਦੋਹੁੰ ਲੋਕਾਂ ਤਾਈਂ ਅਜਾਬ ਹੋਇਆ।
ਤੇਰੀ ਚਰਨ ਧੂੜਿ ਬਣ ਸੁਰਮਾ ਅਖੀਂ ਨਜ਼ਰ ਗਿਆਨ ਕਰੇ,
ਦੁਖਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਬਿਨ ਇਸਦੇ ਹੋਰ ਨਾ ਕੋ [1]ਇਲਜਾਬ ਹੋਯਾ।
ਚੰਦ–ਸੂਰਜ, ਦਿਨ–ਰਾਤ ਚੁਤਰਫੇ ਫਿਰਦੇ ਤੇਰੇ ਕੂਚੇ ਦੇ,
ਰੋਸ਼ਨੀ ਓਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹੁੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਬਖਸ਼ ਸਵਾਬ ਹੋਯਾ।
ਸਭ ਪਾਸੇ ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਉਸਦਾ ਤੇਜ਼ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਦਾ,
ਉਸਦੀ ਜ਼ੁਲਫ ਕੁੰਡਲ ਦਾ ਆਸ਼ਕ ਜਗ ਸਾਰਾ ਬੇਤਾਬ ਹੋਯਾ।
- ↑ ਇਲਜਾਬੁਲ ਇਲਾਜ – ਚੰਗੇ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਇਲਾਜ।
