(੧੨੪)
ਮੋਤੀ ਲਾਲ ਮੇਰੇ ਹਨ ਆਂਸੂ ਧਰਤੀ ਸਾਰੀ ਜੇਬ ਭਰੀ,
ਯਾਦ ਹੋਠਾਂ-ਮਸਕ੍ਰਾਹਟ ਅੰਦਰ ਨੰਦ ਲਾਲ ਗਰਕਾਬ ਹੋਯਾ।
ਗ਼ਜ਼ਲ ਨੰ: ੪੧
ਹਰ ਕਸ ਸ਼ੁਨੀਦਹ ਅਸਤ ਜ਼ਿ ਤੋ ਗੁਫ਼ਤ ਗੂਇ ਖ਼ਾਸ॥
ਅਜ਼ ਸਦ ਗਮੇ ਸ਼ਦੀਦ ਸ਼ੁਦਾ ਜ਼ੂਦ ਤਰ ਖ਼ਲਾਸ॥
ਸ਼ੁਨੀਦਹ ਅਸਤ – ਸੁਣਿਆ ਹੈ। [1]ਗੁਫਤ ਗੂਇ – ਗਲ-ਖਾਤ, ਚਰਚਾ ਵਾਰਤਾ। ਸਦ – ਸੈਂਕੜੇ। ਸ਼ਦੀਦ – ਕਰੜੇ। ਸ਼ੁਦਾ – ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੂਦ ਤਰ – ਬਹੁਤ ਛੇਤੀ। ਖ਼ਲਾਸ – ਮੁਕਤ।
ਅਰਥ–ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਤੇਰੀ ਖ਼ਾਸ ਗਲ-ਬਾਤ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ। ਹੈ। (ਉਹ) ਸੈਂਕੜੇ ਹੀ ਕਰੜੇ ਗ਼ਮਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਛੇਤੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਆਬੇ ਹਯਾਤਿ ਮਾ ਸੁਖ਼ਨੇ ਪੀਰਿ ਕਾਮਿਲ ਅਸਤ॥
ਦਿਲਹਾਇ ਮੁਰਦਹ ਰਾ ਬਿਕੁਨਦ ਜ਼ਿੰਦਹ ਓ ਖ਼ਲਾਸ॥
ਆਬੇ ਹਯਾਤਿ – ਅੰਮਿਤ ਵਰਗੇ। ਸੁਖ਼ਨੇ – ਬਚਨ। ਪੀਰਿ ਕਾਮਿਲ – ਪੂਰੇ ਗੁਰੂ। ਦਿਲਹਾਇ –(ਦਿਲ ਦਾ ਬ: ਬ:) ਦਿਲਾਂ। ਬਿਕੁਨਦ – ਕਰਦੇ ਹਨ। ਓ – ਅਤੇ।
{{larger|ਅਰਥ–ਮੇਰੇ ਪੂਰੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਮਾਨ ਹਨ। (ਜੋ) ਮੁਰਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਜੀਊਂਦਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਜ਼ ਖ਼ੁਦ ਨੁਮਾਈ ਏ ਤੋ ਖ਼ੁਦਾ ਹਸਤ ਦੂਰ ਤਰ॥
- ↑ ਕਈ ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿਚ 'ਜਿ ਤੋ ਗੁਫਤਗੂਇ’ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ‘ਬਦਿਲ ਸਖੁਨਹਾਏ' ਪਾਠ ਭੀ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
