(੧੫੧)
ਹਮਦੇ ਹਕ ਗੋ ਦਿਗਰ ਮਗੋ ਐ ਜਾਂ॥
ਸਾਹਿਬੇ ਕੌਲਿ ਬਾਸ਼ੋ ਬੰਦਹ ਏ ਹਾਲ॥
ਹਮ ਦੇ – ਸਿਫ਼ਤ, ਤਾਰੀਫ਼, ਉਸਤਤਿ। ਹਕ – ਵਾਹਿਗੁਰੂ। ਗੋ – ਬੋਲ, ਕਰ। ਦਿਗਰ – ਦੁਜਾ। ਮਗੋ – ਨਾ ਬੋਲ। ਐ ਜਾਂ – ਹੇ ਪਿਆਰੇ। ਕੌਲਿ – ਬਚਨ, ਕੀਰਤਨ। ਬਾਸ਼ – ਹੋ, ਬਣ।
ਅਰਥ–ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਾ ਕਹੁ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿਤ੍ਰ! ਕੀਰਤਨ ਕਰ, ਅਤੇ ਨਾਮ ਦਾ ਰਸੀਆ ਬੰਦਾ ਹੋ ਜਾਹੁ।
ਮਾ ਸਿਵਾ ਨੇਸਤ ਹਰ ਕੁਜਾ ਬੀਨੀ॥
ਤੋ ਚਿਰਾ ਗ਼ਾਫ਼ਲੀ ਦਰ ਐਨ ਵਸਾਲ॥
ਮਾ ਸਿਵਾ – ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ। ਨੇਸਤ – ਨਹੀਂ ਹੈ। ਹਰ ਕੁਜਾ – ਜਿਥੇ ਕਿਥੇ। ਬੀਨੀ – ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ। ਚਿਰਾ – ਕਿਉਂ। ਗ਼ਾਫ਼ਲੀ — ਗਾਫ਼ਲ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਵਸਾਲ – ਮਿਲਾਪ। ਐਨ – ਵੇਲੇ ਸਿਰ।
ਅਰਥ–(ਜਦ ਕਿ) ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਕਿਥੇ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। (ਤਾਂ ਫਿਰ) ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਗ਼ਾਫ਼ਲ ਹੋਇਆ ਹੈਂ ਐਨ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ।
ਗ਼ੈਰ ਹਰਫ਼ੇ ਖ਼ੁਦਾ ਮਗ਼ੋ ਗੋਯਾ॥
ਕਿ ਦਿਗਰ ਪੋਚ ਹਸਤ ਕੀਲੋ ਮਕਾਲ॥
ਗ਼ੈਰ – ਦੂਜੇ। ਹਰਫ਼ੇ – ਅੱਖਰ, ਨਾਮ ਦੇ। ਮਗੋ – ਨਾ ਬੋਲ। ਦਿਗਰ – ਦੂਜੇ (੨) ਬਿਨਾਂ। ਪੋਚ – ਬੇਹੂਦਾ (੨) ਫਜ਼ੂਲ। ਹਸਤ – ਹੈ। ਕੀਲ ਮਕਾਲ – ਗੱਲ–ਬਾਤ।
