ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾਨ ਗੋਯਾ (ਜ਼ਿੰਦਗੀਨਾਮਾ).pdf/72

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਹ ਸਫ਼ਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ

(੫੮)

ਚੂੰ ਬਰ ਕਸ਼ਦ ਨਿਕਾਲ ਜ਼ਿ ਰੁਖ਼ ਆਫ਼ਤਾਬਿ ਸੁਬਹ॥

ਅਜ਼ - ਨਾਲ। ਮੁਕਦਮੇ - ਕਦਮਾਂ ਦੇ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ। ਸ਼ਰੀਫ਼ - ਪਵਿਤ੍ਰ। ਜਹਾਂ ਰਾ - ਜਗਤ ਨੂੰ। ਦਿਹਦ - ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਫ਼ਿਰੋਗ-ਵਡਿਆਈ॥ ਚੂੰ - ਜਦ। ਬਰ - ਉਤੋਂ। ਕਸ਼ਦ - ਖਿੱਚਦਾ, ਚੁਕਦਾ। ਨਿਕਾਬ - ਮੂੰਹ ਉਪਰਲਾ ਪੜਦਾ, ਘੁੰਡ। ਜ਼ਿ ਰੁਖ਼ - ਚੇਹਰੇ ਤੋਂ, ਮੂੰਹ ਤੋਂ।

ਅਰਥ-ਪਵਿਤ੍ਰ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ (ਤੂੰ) ਜਗਤ ਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਦਾ ਸੂਰਜ, ਮੂੰਹ ਉਤੋਂ ਪੜਦਾ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ। ਭਾਵ-ਜਦ ਸੂਰਜ ਰਾਤ ਦੇ ਪੜਦੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪ ਜੀ ਦੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਚਰਨ ਜਗਤ ਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਬਖਸ਼ਦੇ ਹਨ।

ਬਿਦਾਰੀ ਅਸਤ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਏ ਸਾਹਿਬਾਨੇ ਸ਼ੌਂਕ॥
ਗੋਯਾ ਹਰਾਮ ਕਰਦਮ ਆਇੰਦਾ ਖ੍ਵਾਬੇ ਸੁਬਹ॥

ਬਿਦਾਰੀ-ਸਾਵਧਾਨਤਾ, ਜਾਗ੍ਰਤਵਸਥਾ, ਜਾਗਣਾ। ਸਾਹਿਬਾਨੇ ਸ਼ੌਂਕ - ਮਾਲਕ ਦੇ ਸ਼ੌਕ ਵਾਲੇ ਪੁਰਸ਼। ਹਰਾਮ - ਤਰਕ, ਤਿਆਗ। ਕਰਦਮ-ਕਰ ਦਿਤੀ ਹੈ ਮੈਂ। ਆਇੰਦਾ-ਅਗੇ ਨੂੰ। ਖ੍ਵਾਬੇ ਸੁਬਹ - ਸਰਵੇ*[1] ਦੀ ਨੀਂਦਰ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੇ ਦਾ ਸੌਣਾ।

{{larger|ਅਰਥ- ਮਾਲਕ (ਨੂੰ ਮਿਲਣ) ਦੇ ਸ਼ੌਂਕ (ਵਾਲੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ) ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਾਗਣਾ ਹੈ। (ਇਸ ਲਈ) ਨੰਦ ਲਾਲ ਨੇ ਸਵੇਰ ਦੀ ਨੀਂਦ ਤਰਕ ਕਰ [ਛਡ] ਦਿਤੀ ਹੈ।

ਪੰਜਾਬੀ ਉਲਥਾ---

ਅੰਬਰੀ ਜੁਲਫ਼ ਮਾਹੀ ਦੀ ਕਾਲੀ ਪੜਦਾ ਮੁਖ ਤੇ ਪਾਇਆ।
ਜਿਉਂ ਸਵੇਰ ਦਾ ਸੂਰਜ ਹੇਠਾਂ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਆਯਾ।
ਚੰਦ ਮੁਖੜਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਰਾ ਜਦ ਯਾਰ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗੇ,
ਚੜ੍ਹਦੇ-ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੁਖ ਉਤੇ, ਉਸ ਸੌ ਸੌ ਤਾਨ੍ਹਾ ਲਾਇਆ।


  1. *ਸਵੇਰ