ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/100

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਸਤੀਸ਼ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ । ਭੂਤ ਦੀਆਂ ਕਈ ਹੋਰ ਧੁੰਧਲਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਗੋਂ ਲੰਘ ਗਈਆਂ ।
"ਮੌਤ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਪਈ ਮਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀਸੀ, "ਨਹੀਂ, ਮਾਂ ਜੀ ! ਇਹ ਕੋਠੀਆਂ ਤੇ ਬੰਗਲੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਸਕਦੇ । ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਜੀਵਨ-ਸਾਥੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਨ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਦੇ ਸਕੇ । ਮੈਨੂੰ ਸਾਥੀ ਵੀਰí ਅਤੇ ਭੈਣਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਮੋਢਾ ਡਾਹ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਲ ਵਲ ਤੁਰੀ ਜਾਣ ਦੇਵੋ । ਸਤੀਸ਼ ਤੋਂ ਸਿਵਾ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰਦ ਤੋਂ ਇੰਨੀ ਦਲੇਰੀ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ, ਜਿਹੜਾ ਦੁਨਿਆਵੀ ਲਾਅਨਤਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਜਕ ਰੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਮੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇ|"
ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਲੋਹੜੇ ਦਾ ਦਰਦ ਸੀ, "ਜੇ ਮਰ ਰਹੇ। ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਆਂਦਰਾਂ ਕਲਪਾ ਕੇ ਹੀ ਤੇਰਾ ਆਦਰਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੰਜ ਹੀ ਸਹੀ । ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਆਖ਼ਰੀ ਰੀਝ ਨੂੰ ਵੀ ਛਾਤੀ ਅੰਦਰ ਨਪ ਕੇ ਹੀ ਇੱਥੋਂ ਤੁਰ ਜਾਵਾਂਗੀ । .....ਤੇ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੋਗੀ ਚਿਹਰਾ ਚਾਦਰ ਦੇ ਪੱਲੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ ਸੀ ।
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਦਰਸ਼-ਮਹਿਲ ਡਿਗਦਾ ਅਤੇ ਭਵਿਸ਼ਸੁਫ਼ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਮਿਲਦੇ ਜਾਪੇ ਸਨ । ਇਕ ਪਾਸੇ ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ, ਦੂਜੇ ਬੰਨੇ ਆਦਰਸ਼ ਦੀ ਲਗਨ-ਘੜੀ ਦੀ ਘੜੀ ਉਹ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ ਕਿ ਕੀ ਕਰੇ ਤੇ ਕੀ ਨਾ ਕਰੇ । ਪਰ ਆਖ਼ਰ ਜਿੱਤ ਆਦਰਸ਼ ਦੀ ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ । ਮਮਤਾ ਦਾ ਸੇਕ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪੱਥਰ-ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਪਿਘਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਿਆ । ਉਸ ਨੇ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਸਤੀਸ਼ ਦੇ ਬਗੈਰ ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਅਧੂਰਾ, ਉਸ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਖੋਖਲਾ ਅਤੇ

 

ਪੀਰ ਦੀ ਕਬਰ ਤੇ

੧੦੦