ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/104

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


ਗਭਰੂ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਲੱਤਾਂ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ । ਇਕ ਧੁਖਦੀ ਹੋਈ ਸਿਗਰਟ ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਿਚ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਮਣੀ ਕੰਧ ਤੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ, ਇਕੋ ਟਕ ਤੱਕੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਿਧਰੇ ਦੂਰ ਭਟਕ ਰਹੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਸਨ । ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਫ਼ਿਲਾਸਫ਼ਰ ਜਿਹਾ ਮਲੂਮ ਹੋਣ ਲਗਾ । ਖਵਰੇ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਹੋਰ ਮੈਂ ਖਿੜਕੀ ਵਿਚੋਂ ਉਸ ਵਲ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦਾ, ਜੇ ਮੇਰਾ ਕਲਾਕ ਨੂੰ ਖੜਕਾ ਕੇ ਇਹ ਸੂਚਨਾ ਨਾ ਦੇਂਦਾ ਕਿ ਹਾਲੇ ਕਪੜੇ ਬਦਲ ਕੇ ਰੋਟੀ ਖਾਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦਸ ਵਜੇ ਤਕ ਕੰਮ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਹੈ।
....ਤੇ ਫਿਰ ਪੌਣੇ ਦਸ ਕੁ ਵਜੇ ਜਦ ਮੈਂ ਕੰਮ ਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਘਰੋਂ ਗਾਉਣ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ । ਅਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਸੋਜ਼, ਦਰਦ ਅਤੇ ਖਿੱਚ ਸੀ । ਉਹੋ ਹੀ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ-
ਹੁਣ ਉਜੜੇ ਘਰ ਕਿਸ ਆਉਣੈ.
ਤੇ ਆਇਆਂ ਦਾ ਕੀ ਚਾਅ ?
 ਓਏ ਕਾਵਾਂ ਰੁੜ ਪੁੜ ਜਾਣਿਆਂ, ਜਾ ਐਵੇਂ ਨਾ ਕੁਰਲਾ ।
 ਤੈਨੂੰ ਚੂਰੀ ਕੁਟ ਕੁਟ ਖਾਂਦਿਆਂ, ਅਸਾਂ ਪੋਟੇ ਲਏ ਉਡਾ।
ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਉਸ ਦੀ ਗਾਈ ਹੋਈ ਇਹ ਤੁਕ ਮੇਰੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿਚ ਥਰਕਦੀ ਰਹੀ
ਹੁਣ ਉਜੜੇ ਘਰ ਕਿਸ ਆਉਣੇ
..... ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਮੇਰੇ ਬੁਲ ਵੀ ਆਪ ਮੁਹਾਰੇ ਇਹ ਤੁਕ ਗਾ ਉਠੇ ।

 

ਜੇ ਬੁਰਾ ਨਾ ਮਨਾਵੇਂ

੧੦੪