ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/107

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


"ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ, ਤੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨ ਤੇ ਬੜਾ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ਹੈ । ਤੇਰੇ ਠੰਢੇ ਹਾਉਕੇ ਸੱਚ ਮੁੱਚ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੀਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ | ਸਤੀਸ਼ ! ਕੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਭਾਈਵਾਲ ' ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ ? ਹਾਂ ਸੱਚੀਂ, ਕਲ ਉਹ ਫ਼ੋਟੋ ਕਿਸ ਦੀ ਸੀ ਜੋ ਤੂੰ......?"
ਸਤੀਸ਼ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਿਧੀਆਂ ਦੀਵਾਰ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਲਭ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ?
ਮੈਂ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਸਤੀਸ਼ ! ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੁਝ ਨਾ ਲੁਕਾ । ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੁਝ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੋਵਾਂ ।
"ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ । ਪਰ ਸੁਣੇਗਾ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ?"
"ਹਾਂ, ਜ਼ਰੂਰ", ਕਹਿ ਕੇ ਮੈਂ ਜਿਤ ਜਹੀ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀ ।
ਸਤੀਸ਼ ਨੇ ਖੰਘੂਰਾ ਮਾਰ ਕੇ, ਗਲਾ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀ ਅਰੰਭੀ-"ਪੰਜ ਕੁ ਵਰਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮੈਂ ਦਿਆਲ ਸਿੰਘ ਕਾਲਜ, ਲਾਹੌਰ ਐਮ. ਏ. ਵਿਚ ਪੜਦਾ ਸਾਂ । ਥਰਡ ਈਅਰ ਦੀ ਇਕ ਸਟੂਡੈਂਟ ਸ਼ਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਲਵ-ਮੈਰਿਜ਼ ਹੋ ਗਈ । ਸਾਡਾ ਵਿਵਾਹਤ ਜੀਵਨ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੀਤ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਅੱਖਾਂ ਮੀਟਿਆਂ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬੀਤ ਗਏ । ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਦੇ ਖ਼ਿਆਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਸ਼ਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਦੀ ਬੜੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਸੀ । ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਈ ਦਵਾਈਆਂ Tਲਆਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਮਹੀਨੇ, ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਜ਼ਨਾਨੇ ਹਸਪਤਾਲੋਂ ਵੀ ਹੋ ਆਉਂਦੀ । ਮੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਵੀ ਮੱਥਾ ਰਗੜਦੀ, ਸੁਖਣਾਂ ਸੁਖਦੀ, ਪਾਠ ਕਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਅਤੇ ਹਰ ਮੰਗਲਵਾਰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਵੀ ਕਰਾਇਆ ਕਰਦੀ ।

 
ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ
੧੦੭