ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/108

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਤੇ ਇਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਘਰ ਆਇਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸੀ । ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਾਹ ਦੀ ਪਿਆਲੀ ਮਿਕਸ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸ ਨੇ ਦਸਿਆ ਕਿ.......ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਡੁਲ ਡੁਲ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ ।
ਕੁਝ ਚਿਰ ਪਿੱਛੋਂ ਸਾਡੇ ਘਰ ਇਕ ਲੜਕਾ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਹਣਾ । ਰੰਗ ਉਸ ਦਾ ਇੰਨਾ ਗੋਰਾ ਕਿ ਹੱਥ ਲਾਇਆ ਮੈਲਾ ਹੋ ਹੋ ਪੈਂਦਾ । ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਥੋੜੀਆਂ ਜਹੀਆਂ ਬਿੱਲੀਆ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ "ਬਿੱਲ" "ਬਿੱਲ" ਸਦਿਆ ਕਰਦੇ ਸਾਂ । ਸ਼ਸ਼ੀ ਬਿੱਲੂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਿਆਨ ਰਖਦੀ। ਮੈਨੂੰ ਭਾਵੇਂ ਦਫ਼ਤਰ ਲਈ ਦੇਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਕੀ ਮਜਾਲ ਚ ਬਿੱਲ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦਾ ਵਕਤ ਜ਼ਰਾ ਪੱਛੜ ਜਾਵੇ । ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਵਿਸਾਹ ਨਾ ਖਾਂਦੀ । ਦੁੱਧ ਬੋਤਲ ਵਿਚ ਪਾਉਂਦੀ। ਬੋਤਲ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਵਿਚ ਲਪੇਟ ਕੇ ਆਪ ਬਿੱਲ ਨੂੰ ਵਕਤ ਸਿਰ ਦੁਧ ਦੇਂਦੀ । ਦੁਧ ਦੀ ਬੋਤਲ ਨੰਗੇ ਨਾ ਕਰਦੀ ਕਿ ਮੇਰਾ ਚੰਨ ਕਿਤੇ ਨਜ਼ਰਾੜਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇਮ ਨਾਲ ਨਹਾ ਧੁਆ ਕੇ ਪੌਡਰ ਮਲਦੀ, ਸੁਰਮਾ ਪਾਉਂਦੀ ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਇਕ ਲੰਮੀ ਸਾਰੀ ਲੀਕ ਸੁਰਮੇਂ ਦੀ ਲਾ ਛਡ ਦੀ । ਅਜੇ ਦਿਨ ਅੰਦਰਬਾਹਰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਬੂਹੇ ਅਗੋਂ ਕੁਝ ਮਿੱਟੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਕੇ ਹਰਮਲ ਦਾ ਧੂਫ ਧੁਖਾ ਕੇ, ਬਿੱਲੂ ਨੂੰ ਦੇਂਦੀ । ਬਿੱਲ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਮਿਰਚਾਂ ਵਾਰ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੁਟਦੀ ।
ਬਿੱਲੂ ਅਜੇ ਮਸਾਂ ਸਾਲ ਕੁ ਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਇਕ ਦਿਨ ਉਸ ਨੂੰ ਉਲਟੀਆਂ ਤੇ ਦਸਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ । ਕੁਝ ਚਿਰ ਵਿਚ ਹੀ ਬੁਖ਼ਾਰ ਇੰਨੇ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਿੰਡਾ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡੇ

 

ਜੇ ਬੁਰਾ ਨਾ ਮਨਾਵੇਂ

੧੦੮