ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/116

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


ਲਗ ਪੈਂਦੀ। ਉਹ ਪੜਾਉਂਦਾ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ, ਹਸਦਾ, ਹਸਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲਗਦਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਦੋਂ ਪੀਰੀਅਡ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ । ਘੰਟੀ ਵਜਦੀ । ਉਹ ਜਿੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਤਾਬ ਮੋੜ ਦੇਂਦਾ । ਉਸ ਦਾ ਬੈਂਕਸ ਕਰਦਾ | ਜਿੰਦਰ ਮੁਸਕਰਾ ਪੈਂਦੀ ਅਤੇ ਕਦੀ ਜਦੋਂ ਲੜਕੀਆਂ ਖ਼ਾਸ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਵਲ ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਕੁਝ ਝੇਪ ਜਾਂਦੀ।
ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦਾ ਤਾਂ ਜਿੰਦਰ ਦਾ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਦਿਲ ਉਦਾਸੀ ਦੇ ਖੂਹ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ । ਉਸ ਦੀ ਸਹੇਲੀ ਝਟ ਤਾੜੇ ਜਾਂਦੀ। ਉਹ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਕਹਿ ਦੇਂਦੀ, "ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਜਿੰਦਰ, ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਸਾਹਿਬ ਕਲ ਫਿਰ ਆਉਣ ਗੇ ।' ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਹੋ ਗਈ ਏ ? ਅਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਲ ਕੇ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਨੂੰ ਆਖ ਦੇਂਦੀਆ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਡੀ ਜਮਾਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੀਰੀਅਡ ਫ਼ੈਸਰ ਰਾਜਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੇ |
"ਜਾਹ ਨੀ, ਮਰ ਪਰੇ। ਹਰ ਵੇਲੇ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ, ਮਖੌਲਾਂ, ਟਿਚਕਰਾ ਅਤ ਮਸਖ਼ਰੀਆਂ-ਹੋਰ ਕੁਝ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਝਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ"। ਉਪਰੋ ਉਪਰੋਂ ਜਿੰਦਰ ਗੁਰਸ਼ਰਨ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਗੁੱਸਾ ਕੇਵਲ ਦੋ-ਮਿੰਟਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ । ਅਗਲੇ ਪਲ ਫਿਰ ਉਹ ਇਕਮਿਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ।
ਦਿਨ ਲੰਘਦੇ ਗਏ । ਮਾਰਚ ਆ ਗਿਆ । ਅਪਰੈਲ ਵਿਚ ਜਿੰਦਰੇ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਸਾਲਾਨਾ ਇਮਤਿਹਾਨ ਸੀ ਸੈਕੰਡ ਈਅਰ ਦਾ , ਸਭ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ । ਜਿੰਦਰ ਘਰੋਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੀਆਂ ਕੰਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨਾਂ ਲਿਖ ਕੇ ਲੈ ਆਉਂਦੀ । ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਹੀਆ ਨਾ ਪੈਂਦਾ ਕਿ ਵਿਹਲੇ ਪੀਰੀਅਡ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ ਰਾਜਨ ਕੋਲੋਂ

 

ਆਸ ਹੈ ਬਾਕੀ

੧੧੮