ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/18

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਕਾਗ਼ਜ਼ਾਂ ਵਲ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਉਠ ਕੇ ਪਾਲ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ । ਪਾਲ ਹਾਲੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਖਰੜੇ ਵਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਤਾਰੀਆਂ ਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਖਿੜ ਖਿੜਾ ਕੇ ਹੱਸੀ ।
ਪਾਲ ਨੇ ਤ੍ਰਭਕ ਕੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਵੇਖਿਆ । ਉਹ ਹਾਲੇ ਵੀ ਦੰਦ ਕਦ ਰਹੀ ਸੀ । ਪਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹਾਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਾ ਸਮਝ ਸਕਿਆ । ਖਰੜੇ ਵਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਪਾਲ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, 'ਇਹ ਝਰੀਟਾਂ ਨੂੰ ਵਾਹੀਆਂ ਨੇ ? ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਲਿਖਿਐ ?' ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਡਰਾਉਣਾ ਜਿਹਾ ਹਾਸਾ ਹਸਿਆ | ਪਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਬਿਟ ਬਿਟ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਿਸ ਤੇ ਫੁਲਿਆ ਫਿਰਦਾ ਏਂ ? ਇਹ ਤਾਂ ਕਬਰਸਤਾਨ ਹੈ, ਕਬਰਸਤਾਨ । ਇਥੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀਆਂ ਕਈ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦਬੀਆਂ ਪਈਆਂ ਨੇ । ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਝਟ ਹੀ ਖਿੜ ਖਿੜ ਹਸਦੀ ਉਥੋਂ ਸੜਕ ਵਲ ਨਠ ਗਈ ।
ਪਾਲ ਨੇ ਫ਼ਾਈਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਫਿਰ ਸਫ਼ੇ ਵੇਖਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ, ਮਤੇ ਕੋਈ ਸਫ਼ਾ ਉਲਟ ਪੁਲਟ ਰਖਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ । ਹਵਾ ਦਾ ਇਕ ਬੁੱਲਾ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫਾਈਲ ਵਿਚੋਂ ਦੋ ਵਰਕੇ ਉਡ ਕੇ ਸੜਕ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ । ਪਾਲ ਫ਼ਾਈਲ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਮਗਰ ਨਠਿਆ। ਵਰਕੇ ਉਡਦੇ ਉਡਦੇ ਪਰਲੇ ਕੰਢੇ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ । ਉਹ ਵੀ ਮਗਰ ਮਗਰ ਦੌੜਦਾ ਗਿਆ। ਪਾਲ ਜਦੋਂ ਵਰਕੇ ਚੁਕਣ ਲਗਾ ਤਾਂ ਇਕ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਆਖਣ ਲਗਾ, 'ਸਰਦਾਰ ਜੀ ! ਇਹ ਰਦੀ ਕਿਉਂ ਕੱਠੀ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹੋ ?
ਇਹ ਰਦੀ ਨਹੀਂ, ਜਨਾਬ ! ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਆਸ਼ਾਂ ਹਨ ।

੧੮
 

ਇਹ ਕਬਰਸਤਾਨ ਹੈ