ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/19

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


ਇਹ ਕਾਗ਼ਜ਼ ਹੀ ਮੇਰੇ ਸੁਪਨੇ ਹਨ । ਇਹ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪੂੰਜੀ ਹਨ।'
‘ਸਰਦਾਰ ਜੀ ! ਇਥੇ ਕਈ ਪੁੰਜੀਆਂ ਵਾਲੇ ਆਏ ਤੇ ਪੂੰਜੀਆਂ ਲੁਟਾ ਕੇ ਨਿਰਾਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ । ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫੰਨੇ ਖਾਂ ਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਖਾਲੀ ਹੱਥੀ ਪਰਤ ਗਏ ਤੇ ਅਸੀਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਦੇ ਪਾਣੀਹਾਰ ਹਾਂ ?'
ਪਾਲ ਉਤਰ ਦਿਤੇ ਬਿਨਾਂ ਉਸੇ ਬੈਂਚ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ । ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਪੰਜ ਵਜ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਫਿਰ ਅੰਦਰ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ ॥ ਪਰਮਾਤਮ ਸਿੰਘ ਕੜੇ ਵਾਲੇ ਗਲਾਸ ਵਿਚ ਚਾਹ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ । ਚਾਹ ਦੇ ਘੁਟ ਭਰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਕਲਰਕ ਨੂੰ ਚਿੱਠੀ ਲਿਖਾਈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ-'ਜੇ ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੰਦਰਾ ਤਕ ਰੁਪਏ ਨਾ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਆਪ ਵਿਰੁਧ ਕਚਹਿਰੀ ਵਿਚ ਦਾਅਵਾ ਦਾਇਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ ।'
ਮਿੰਟ ਕੁ ਪਿਛੋਂ ਸਰਦਾਰ ਜ਼ੋਰ ਦਾ ਖੰਘੂਰਾ ਮਾਰਦਾ ਅਤੇ ਗਰਮ ਗਰਮ ਚਾਹ ਦਾ ਘੁੱਟ ਭਰਨ ਮਗਰੋਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਕਿਧਰੇ ਖੁਰਕਣ ਲਗ ਪੈਂਦਾ। ਉਸ ਦਾ ਮੋਟਾ ਢਿਡ ਮੂਧੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਕੜਾਹੇ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਨੀਲੀ ਪਗ ਦਸਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਭਲੇ-ਮਾਣਸ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੀਵੀਆਂ ਜਹੀਆਂ ਐਨਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦੀ ਵੇਖਦਾ । ਉਸ ਦੇ ਖਚਰੇ ਅਤੇ ਚਲਾਕ ਹੋਣ ਦਾ ਸ਼ਕ ਪੈਂਦਾ ।
'ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਖਰੜਾ ਹਾਜ਼ਰ ਹੈ ।'
'ਕਿਹੜਾ ਖਰੜਾ ? ਕਿਸ ਦਾ ਖਰੜਾ ? ਕੀ ਅਸੀਂ ਹੀ ਠੇਕਾ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਇਨਾਂ ਖਰੜਿਆਂ ਨੂੰ ਛਾਪ ਛਾਪ ਕੇ ਰੁਪਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ? ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਖਰੜੇ ਖੁਰੜੇ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ।'

 

ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ

੧੯