ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/49

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


 

ਹਿੱਕਾ ਵੇਰੀ



 

ਰਾਤੀਂ ਸੁੱਤਿਆਂ ਸੁੱਤਿਆਂ ਉਹ ਬਰੜਾ ਉਠਦੀ । ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦਲੀਜਾਂ ਵਲ ਗੱਡੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਰਤੀ ਜਿੱਨਾ ਖੜਾਕ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ । ਦੁਰੋਂ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨੀ ਦੂਰੋਂ ਉਹ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖੀ ਅਕਾਰ ਵੇਖਦੀ, ਉਸ ਚੋਂ ਉਸ ਨੂੰ 'ਪ੍ਰੀਤੋ' ਦਾ ਝਾਉਲਾ ਪੈਂਦਾ । ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਸਧਰਾਈ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਉਧਰ ਵੇਖਦੀ ਰਹਿੰਦੀ-ਵੇਖਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਕਾਰ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾਸਿਰ ਫੇਰਨ ਲਗ ਪੈਂਦੀ । ਫੇਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ? ਕਿੰਨਾ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਉਹ ਸਿਰ ਮਾਰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਮਾਰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਡੇਲੇ ਇੰਜ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ

 
ਦਿਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ
੪੯