ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/50

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਆਉਣ ਗੇ । ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਫੁਲ ਜਾਂਦੇ । ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਕਲੇਜਾ ਘੁਟਦੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਤੇ ਉਹ ਬਾਹਰ ਹੀ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ ।
ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਹਰਾਨ ਹੁੰਦੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋ ਕੀ ਗਿਆ ਹੈ ? ਉਸ ਦਾ ਜੀਅ ਕਿਉਂ ਹੱਸੜ ਹੱਸੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ? ਅੱਜ ਇਹ ਹਵੇਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲ ਲੰਘਾਏ ਸਨ, ਖ਼ਬਰੇ ਕਿਉਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਨੂੰ ਪੈਂਦੀ ? ਕਿੰਨਾ ਪਿਆਰ ਸੀ, ਓਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨਾਲ । ਦੋ ਦਿਨ ਕਿਧਰੇ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਪਲ ਪਲ ਮਗਰੋਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਜਾਂਦਾ । ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ, ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਘਰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ।
ਪਿਛਲੇਰੇ ਸਾਲ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜੇ ਕੋਲ ਗਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਡਾਕਾ ਪਿਆ ਹੈ । ਕਿੰਜ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਜੁੱਤੀ ਪਾ ਲਈ ਸੀ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਆਉਣ ਲਈ । ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਤੜਪ ਉਠਿਆ ਸੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਸੋਅ ਲੈਂਣ ਲਈ। ਉਸ ਦੇ ਭਤੀਜੇ ਨੇ ਕਿੰਨੀਆਂ ਮਿੰਨਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤਰਲੇ ਕੱਢੇ, ਦਿਲਾਸੇ ਦਿੱਤੇ। ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਭੂਆ ! ਰਾਮ ਕਰ । ਸਰਘੀ ਵੇਲੇ ਈ ਕੁਸੈ ਕੀ ਭੇਜ ਕੇ ਪਤਾ ਮੰਗਵਾ ਦੇਸ਼ਾਂ । ਕਿੱਝ ਨਹੀਂ ਹੋਨਾ ਤੇਰੇ ਘਰੈ ਕੀ। ਹਿਤਨੀ ਹਿਰਸ ਨਹੀਂ ਕਰੀ ਨੀ, ਭੂਆ ! ਮਰਨੈ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਨਾਲ ਚਾ ਖੜਮੇਂ ਹਿਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕੀ ? ਮੇਰੇ ਜੀਨਿਆਂ ਤਘੀ ਫ਼ਿਕਰ ਕੈਸ਼ਨਾਂ ਵੈ ? ਮੇਰੀ ਹੈਡੀ ਵੱਡੀ ਵੈਲੀ ’ਚ ਤੇਰੀ ਹਿੱਕ ਮੰਜੀ ਨਾ ਡਸੀ ? ਯਾਂ ਸਿੰਘਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਦੋ ਗੋਗੀਆਂ ਵਾਸਤੇ ਮੁੱਠ ਆਟੇ ਨੂੰ ਨਾ ਜੁੜਸੀ ?".........ਪਰ ਉਸ ਇਕ ਨਾ ਸੁਣੀ ਤੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਕੜਕਦੀ

ਹਿੱਕਾ ਵੇਰੀ


੫੦