ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/51

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਦੁਪਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਤੁਰ ਪਈ ਸੀ ਤੇ ਅੱਜ ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਮਣੇ ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਚੁਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੀ ਤਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਨਿਕਲਣੀ । ਹੁਣ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਦੀ ਹਰ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਨੂੰ ਪੈਂਦੀ ਸੀ.. ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮੋਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਿਹਾ । ਇਕੋ ਹਿਰਸ ਸੀ ਉਸ ਦੀ....ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਤੁਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਸਦਾ ਲਈ..........ਪਰ ਮਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਾਹ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦਿਸਦੀ ।
ਉਹ ਸੋਚਦੀ, "ਜੇ ਜਮ ਸਿੰਘ ਲੈਣੇ ਤਾਈਂ ਆ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੈਰੀਂ ਪੈ ਕੈ ਤਰਲੇ ਕੱਢ ਲੈਸਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਗੈ ਅਰਜੋਈਆਂ ਕਰਮਾਂ ਵਾਸਤੇ ਪਾ ਪਾ ਕੇ ਉਨਾਂ ਕੀ ਰਾਜੀ ਕਰ ਲੈਸਾਂ-"ਵੇ ਹਿਕ ਵੈਰੀ ਸਿੰਘ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤੋ ਕੀ ਮਿਲਣ ਦਿਓ ............... ਬਸ ਹਿੱਕਾ ਵੇਰੀ, ..............ਤੇ ਹਿੱਕਾ ਵੇਰੀ" ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਆ ਕੇ ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਇਸ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹਿੱਕਾ ਵੇਰੀ ਹਿੱਕਾ ਵੇਰੀ । ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਖ਼ਬਰ ਫੈਲ ਗਈ, "ਮਖੈ ਸੁਣਿਆ ਈ, ਤਾਈ ਲਖਮੀ ਨਾ ਦਮਾਗ਼ ਹਿਲ ਗਿਆ ਸੁ । ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੈਹ ਉਹ ਹਿੱਕਾ ਵੇਰੀ ਹਿੱਕਾ ਵੇਰੀ’ ਨੀ ਮੁਹਾਰਨੀ ਪੜਨੀ ਰਹਿਨੀ ਐ "...........ਤੇ ਕੋਈ ਆਖਦੀ,
"ਧੀਉ ਨੀ ਹਿਰਸ ਕਰਨੀ ਏ । ਖੌਰੈ ਹਿੰਜੇ ਮਰ ਜਾਸੀ, ਸ਼ੋਹਦੀ ਨੀ ਹਿਹ ਸੱਧਰ ਵੀ ਦਿਲੈ ਵਿਚ ਰਹਿ ਜਾਸੀ ਸੁ|"
ਤਿੰਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਵੇਲੀ 'ਚੋਂ ਪੈਰ ਵੀ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਢਿਆ । ਲੰਮੀ ਪਈ ਪਈ ਸਿਰ ਮਾਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸੋਚਦੀ ਰਹਿੰਦੀ, "ਜੇ ਅਜ ਪੀਤੋ ਨਾ ਲਾਲਾ ਜੀਨਾ ਹੋਵੈ ਅਰ ਤਾਂ ਕੁਸੈ ਨੀ ਕੈਹ ਮਜਾਲ ਆਹੀ ਜੋ ਕੁਸਕ ਵੀ ਸਕੈ ਅਰ । ਤੇ ਵੇਰੀ

 
ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ
੫1