ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/60

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਦੀ ਚਰਚਾ ਹੁੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਹਾਂ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਰਿਆ ਕੰਢੇ ਸੀ ਤਾਂ ਇਕ ਪੰਜਾਬੀ ਗਭਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੰਦੁਕ ਤੇ ਕੈਮਰਾ ਇਕ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਰਖੇ ਤੇ ਆਪ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਬਹਿ ਕੇ ਮੂੰਹ ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਗ ਪਿਆ । ਅੰਬੀ ਗਈ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦਾ ਕੈਮਰਾ ਵੇਖਣ ਲਗ ਪਈ ਤੇ ਫਿਰ ਬੰਦੂਕ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਲਈ । ਜਦ ਰਾਜੇਸ਼, ਓਹੋ ਪੂਦੇਸੀ, ਮੁੜ ਕੇ ਆਇਆ ਤਾਂ ਅੰਬੀ ਬੰਦੁਕ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਬੰਦੂਕ ਹੈ ।”
ਅੰਬੀ "ਬੰਦੂਕ" ਦਾ ਨਾਂ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਤੁਭਕ ਪਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਰਖ ਕੇ ਨਠ ਜਾਣ ਲਗੀ । ਰਾਜੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ,"ਡਰਨ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ,"ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਰੁਕ ਗਈ । ਭਾਵੇਂ ਅੰਬੀ ਦੇ ਕਪੜੇ ਮੈਲੇ ਸਨ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉਤੇ ਬੰਨਿਆਂ ਗੂਹੜੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ ਰੁਮਾਲ, ਤਿੱਖੇ ਨਕਸ਼ ਤੇ ਮੋਟੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਾਜੇਸ਼ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਗਈਆਂ । ਰਾਜੇਸ਼ ਅੰਬੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਚਿਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ । ਅੰਬੀ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਕ ਫੋਟੋ ਵੀ ਖਿੱਚੀ ਤੇ ਫਿਰ ਰਾਜੇਸ਼ ਅੰਬੀ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲਗਾ, "ਮੈਂ ਪੰਜਾਬ ਚੋਂ ਇਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਕੁੱਲ ਦੀ ਵਾਕਫ਼ੀਅਤ ਨਹੀਂ । ਮੈਂ ਇਥੇ ਦੀਆਂ ਵੇਖਣਯੋਗ ਥਾਵਾਂ ਵੇਖਣੀਆਂ ਹਨ। ਕੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਵਿਖਾ ਸਕੇਂਗੀ ?"
ਅੰਬੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਹੋਵੇਗੀ।"
"ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਪੈਸੇ ਦੇ ਦੇਵਾਂਗਾ।”
"ਕਿੰਨੇ ?"
"ਪੰਜ ਰੁਪੈ |"

ਜੇ ਦਰਦ ਹੋਵੇਂ ਤਾਂ ....



੬੦