ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/78

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਮੇਰਾ ਰਮੇਸ਼ਰਾਤੀਂ ਮੈਨੂੰ ਭੈੜੇ ਭੈੜੇ ਸੁਫਨੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜ਼ਰੂਰ ਕੋ ਗੱਲ ਹੋ ਗਈ ਹੋਣੀ ਏ-ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਵਜਦੈ, ਰਮੇਸ਼ ਸੁਖ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਤੇ ਰੋਂਦਿਆਂ ਰੱਦਿਆਂ ਵਿਚਾਰੀ ਨੂੰ ਗਸ਼ੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ," ਕਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ।
"ਦਵਾਈ ਦੇਵੋ ਤਾਂ ਡੋਲ ਛਡਦੀ ਸੀ । ਬੁੱਢਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਖਾ ਪੀਣਾ ਕੁਝ ਨਾ-ਦਿਨੋ ਦਿਨ ਹਾਲਤ ਵਿਗੜ ਦੀ ਹੀ ਗਈ ....... ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਵਿਚਾਰੀ........." ਕਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਭੁੱਬਾਂ ਨਿਕ ਗਈਆਂ ਪਰ ਰਮੇਸ਼ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ । ਉਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਫਟਦੇ ਜਾਪ ਰਹੇ ਸਨ ।
ਉਹ ਪਾਗ਼ਲਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਂ ਦੀ ਲੋਥ ਵਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਚੀਨੀ ਤੇ ਪਈ ਕਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵ ਗਿਆ । ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਉਹ ਮੁਰਤੀ ਵਲ ਤਕਦਾ ਰਿਹਾ-ਇਕ ਟਕੇ ਬਗੈਰ ਅੱਖ ਝਮਕੇ । ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਬਿੰਬ ਹੋ ਗਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੰਗਿਆੜੀਆਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ । ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਨਾੜਾਂ ਉਭਰ ਆਈਆਂ । ਦੰਦ ਕਰੀਚਦਿਆਂ ਉਹ ਮੂਰਤ ਵਲ ਵਧਿਆ।
"ਰਮੇਸ਼ !" ਕਿਸੇ ਪਿਛੋਂ ਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਲੂਣਿਆ ।
ਰਮੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਮੁੱਠ ਢਿੱਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ । ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਲਫ਼ਾਫ਼ੇ ਵਲ ਵੇਖਿਆ। ਦੋ, ਚਾਰ, ਅੱਠ ਤੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਨਿੱਕੇ ਟੁਕੜੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਖਿਲਰ ਗਏ ।

ਚੰਗਿਆੜੀਆਂ

੭੮