ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/81

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਤਖ਼ਤੀ ਤੇ ਉਕਰੀ ਗਈ ਸੀ ।
ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਤਕ ਸਰਦਾਰ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲਗ ਸਕਿਆ । ਹੈਦਰਾਬਾਦ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਤੁਰਤ ਹੀ ਬਾਅਦ ਸਾਡੀ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਝਾਂਸੀ ਜਾਣ ਲਈ ਵਾਂਸਫ਼ਰ ਆਰਡਰ ਹੋ ਗਏ । ਝਾਬੀ ਪੁੜ ਕੇ ਐਡਵਰਡ ਲਾਈਨਜ਼ ਵਿਚ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਬੰਗਲਾ ਵੇਖਣ ਗਿਆ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਥੇ ਜਾ ਕੇ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਰੁਕੀ ਉਹ ਸੀ ਮੇਰੇ ਸਾਮਣੇ ਬੰਗਲੇ ਵਿਚ ਬੈਠੀ ਇਕ ਸਤਾਰਾਂ ਕੁ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਹੁਸੀਨ ਮੁਟਿਆਰ ॥ ਉਸ ਦਾ ਗੋਰਾ ਚਿਹਰਾ, ਹਰਨੌਟੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਖੁਚਾਂ ਤੀਕ ਲਮਕਦੀ ਗੁਤ ਸਚਮੁਚ ਦਿਲ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਮਚਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਨ । ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਪੈਂਦਿਆਂ ਹੀ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਕਹਿ ਉਠਿਆ, 'ਇਓ ਜਾਪਦੈ ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਵੀ ਮੈਂ ਕਿਤੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਇਸ ਨੂੰ । ਪਰ ਕਿਥੇ ? ਕਦੋਂ ?” ਮੇਰਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਉਸ ਭੁਲੀ ਹੋਈ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਨਾ ਯਾਦ ਕਰ ਸਕਿਆ । ਫੇਰ ਮੈਨੂੰ ਖ਼ਿਆਲ ਆਇਆ, ਹੋ ਸਕਦੇ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲੇਖਾ ਹੀ ਲਗਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਅਜੇ ਇਸ ਸੋਚਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਹੀ ਗੋਤੇ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸਾਂ ਕਿ ਬਾਮਣਿਓਂ ਓਹੋ ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਬੰਗਲੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰੀਂ ਪਏ ! ਮੈਂ ਝਟ ਦੌੜ ਕੇ ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਨੂੰ ਜਾ ਮਿਲਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋ ਮਿੰਟ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆ ਰਹੀ ਸੀ । ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਰਦਾਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਹੀ ਲੜਕੀ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਥੇ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ? ਪਰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੰਨਣ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਕਿ ਇਹ ਕੁੜੀ ਅਣਵੇਖੀ ਹੈ ।

 

ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ

੮੧