ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/82

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਸਰਦਾਰ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦਸ ਪਾਈ ਕਿ ਮੈਂ ਸਾਮਣੇ ਵਾ ਬੰਗਲੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲਰ "ਭਾਪੇ! ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਛੜਾ ਛੜਾਂਗ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਦੀ ਇਸ ਬੰ ਵਿਚ ਨਾ ਆਉਣ ਦੇਂਦਾ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਸ਼ੋਲਾ ਪੁਰ ਦੇ ਤਿ ਦਿਨ ਯਾਦ ਹਨ । ਕੋਈ ਅਭਾਗਾ ਹੀ ਇਹੋ ਜਹੇ ਰੰਗੀਲੇ ਸਾਥ ਕਬੂਲਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ।" ਇਹ "ਭਾਪੇ" ਸ਼ਬਦ ਸਰਦ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਢੁਕਦਾ ਸੀ । ਸ਼ੋਲਾ ਪੁਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਰਾਵਲਪਿੰਡੀ ਤੋਂ ਆਏ ਹਾਂ ਤਾਂ ਸਰਦਾ ਹੋਰੀ ਪੈਂਦਿਆਂ ਹੀ ਬੋਲ ਉਠੇ ਸਨ-"ਓ ਭਾਪੇ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਤੇ ਅਸ ਨਾ ਵਤਨੀ ਹੋਇਆ ਨਾ .." ਤੇ ਇਹ ਵਤਨੀ ਹੋਣਾ ਵੀ ਸਾਡੇ ਸਾਂਝ ਵਧਣ ਦਾ ਇਕ ਕਾਰਨ ਸੀ ।
ਕਾਫ਼ੀ ਨਾਂਹ ਨੁਕਰ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ ਉਸ ਰਾਤ ਮੈਨੂੰ ਸਰਦਾਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨੀ ਕਬੂਲਣੀ ਪਈ । ਘਰ ਦੇ ਹੋਰ ਜੀਅ ਵੀ ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਇਉਂ ਮਿਲਣ-ਸਾਰ ਤੇ ਮਿਠ-ਬੋਲੜੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਵਿਚ ਸ਼ਹਿਦ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ।
ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਕੇ ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਦੀ ਉਹ ਲੜਕੀ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਲਫ਼ਜ਼ ਬੋਲਦੀ, ਇੰਜ ਲਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਫੁਲ ਕਿਰ ਰਹੋ ਹੋਣ । ਜਿਸ ਵਕਤ ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਵਿਚ ਟੋਏ ਪੈ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਹੜੇ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸੁਹੱਪਣ ਨੂੰ ਦੂਣਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ । ਰੋਟੀ ਖਾ ਚੁਕਣ ਮਗਰੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੰਗਲੇ ਵਾਪਸ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ।
ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਦੇ ਘਰੋਂ ਮਿਲੀ ਮਮਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਮੇਰੀ ਜੀਵਨ-ਗੱਡੀ ਮਿੱਠੇ ਮਿੱਠੇ ਹੁਲਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਚਾਲੇ

 

ਰੰਗਦਾਰ ਧਾਗੇ

੮੨