ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/83

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


________________

ਡੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ । ਦਿਨ ਬੀਤ ਰਹੇ ਸਨ-ਬੜੇ ਖੁਸ਼ੀ ਭਰੇ । ਇਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਡੀਉਟੀ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਨੂੰ ਬਗੀਚੀ ਵਿਚ ਟਹਿਲਦਾ ਵੇਖ ਮੈਂ ਸਿੱਧਾ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਲਾ ਗਿਆ । ਕੁਝ ਦੇਰ ਇਧਰ ਉਧਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਝਾਅਦ, ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਵਕਤ ਕੱਢ ਸਕੋ, ਮੀਲਾ ਨੂੰ ਇੰਗਲਿਸ਼ ਪੜਾ ਦਿਆ ਕਰੋ । ਐਤਕਾਂ ਇਸ ਨੇ ਐਫ. : ਇੰਗਲਿਸ਼ ਦਾ ਇਮਤਿਹਾਨ ਦੇਣਾ ਹੈ ।’’ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵੀ ਵਿਹਲੇ ਵਕਤ ਲਈ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਸ਼ੁਗਲ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਨਾਲੇ ਮੈਂ ਸਰਦਾਰ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਾਂਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸਾਂ ? ਸੁ ਮੀਲਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਇਕ ਘੰਟਾ ਮੈ ਪੜਾਉਂਦਾ । ਪਮੀਲਾ ਜਿੱਨੀ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵਧੇਰੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਟਪਕਦੀ ਸੀ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ | ਉਹ ਪੜ੍ਹਾਈ ਬੜਾ ਦਿਲ ਲਾ ਕੇ ਕਰਿਆ ਕਰਦੀ । ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਅਡੋਲਤਾ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਂ ਹਰਾਨ ਹੋ ਹੋ ਜਾਂਦਾ । ਕਈ ਵਾਰੀ ਪੜਾਉਂਦਿਆਂ ਪੜਾਉਂਦਿਆਂ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਗੱਡੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ । ਭਾਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਕਾਫ਼ੀ ਗਿਆਨ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਨਾ ਪੜ ਸਕਿਆ । “ਕੀ ਮੇਰੇ ਸਾਥ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਜਵਾਨ ਦਿਲ ਉਪਰ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ? ਇਹ ਵੀ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮੰਨਦਾ । ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸੂਈਆਂ ਚੌਂਦੀਆਂ ਗਈਆਂ । ਕੁਝ ਚਿਰ | ਬਾਅਦ ਰਖੜੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਇਆ । ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਨਹਾ ਧੋ ਕੇ ਅਜੇ ਬੈਠਾ ਹੀ ਸਾਂ ਕਿ ਮੀਲਾ ਇਕ ਹੱਥ ਵਿਚ ਮਠਿਆਈ ਦੀ ਪਲੇਟ ਤੇ ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ