ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/85

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਵਿਚ ਲਿਆਵੇ ਤਾਂ।"
"ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ, ਪੁੱਤਰ ! ਪਮੀਲਾ ਅੱਜ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ ਸੀ । ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਂਦ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਭਰਾ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ । ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀਰ ਸਮਝ ਕੇ ਰਖੜੀ ਬੰਨਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਮਰਜ਼ੀ , ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਦਾਈਏ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਬੂਲਦੇ । ਸਾਡਾ ਜ਼ੋਰ ਥੋੜਾ ਏ' ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਕਹਿੰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਲਾ ਭਰ ਆਇਆ |
ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਬਜ਼ੁਰਗ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾ ਵੇਖੀ ਗਈ । ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਸੰਨਤਾ ਜਿਤਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਕੱਢ ਕੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਵਿਛਾ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਮੈਂ ਝੱਟ ਬਾਂਹ ਅਗੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ । ਮੀਲਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੀਆਂ। ਰਵਾਂਹ ਦੀਆਂ ਫਲੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਨਾਜ਼ਕ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਵੀਣੀ ਦੁਆਲੇ ਰਖੜੀ ਬੰਨ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਮਠਿਆਈ ਦੀ ਪਲੇਟ ਅਗੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮੈਂ ਦਸਾਂ ਦਾ ਨੋਟ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ।
ਤੇ ਫੇਰ ਇਕ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕੰਮ ਤੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸਾਂ ਤਾਂ ਅਰਦਲੀ ਕੋਲੋਂ ਰਾਹ ਵਿਚ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਚਾਚਾ ਜੀ ਆਏ ਹੋਏ ਹਨ । ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਘਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਚਾਚਾ ਜੀ ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਨਾਲ ਬੜੀਆਂ ਗੂਹੜੀਆਂ ਤੇ ਨਿੱਘੀਆਂ ਨਿੱਘੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਕਾਫ਼ੀ ਚਿਰ ਦੇ ਵਾਕਫ਼ ਹੋਣ ।
ਮੈਂ ਇਸ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨੂੰ ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਦੀ ਮਿਲਣ-ਸਾਰ ਤਬੀਅਤ ਤੇ ਚਾਚਾ ਜੀ ਦਾ ਖੁਲ੍ਹ-ਦਿਲਾ ਸੁਭਾ ਹੀ ਸਮਝਿਆ, ਅਰ ਮੇਰੀ ਰਾਨੀ ਹਦੋਂ ਟਪ ਗਈ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਚਾਚਾ ਜੀ ਤੋਂ

 
ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ
੮੫