ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/89

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਤੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੈਜ਼ੇ ਦੀ ਬੀਮਾਰੀ ਸਾਡੀ ਛਾਉਣੀ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਈ । ਗੌਰਮਿੰਟ ਨੇ ਰੋਕ ਥਾਮ ਲਈ ਬੜੇ ਉਪਰਾਲੇ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਜਿਸ ਦੀ ਧੁਰੋਂ ਹੀ ਮੁਕ ਚੁਕੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਹੀਲੇ ਵਿਅਰਥ ਹਨ । ਇਸੇ ਨਹਿਸ਼ ਬੀਮਾਰੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵੀ ਹੁੰਝਾ ਫੇਰ ਕੇ ਉਥੇ ਸੁੰਨਸਾਨਤਾ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੀ ਜੀਵਨ-ਸਾਥਣ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਮੈਥੋਂ ਖੋਹ ਲਿਆ |
ਉਸ ਦੇ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਣ ਤੇ ਮੈਂ ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਛੁੱਟੀ ਲੈ ਲਈ । ਅਫ਼ਸੋਸ ਤੇ ਉਦਾਸੀ ਵਿਚ ਇਕ ਦਿਨ ਮੈਂ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆਂ ਕਿ ਡਾਕੀਆ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਚਿੱਠੀ ਦੇ ਗਿਆ । ਲਫ਼ਾਫ਼ੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਸਰਦਾਰ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਐਡਰੈਸ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰੀ ਰਾਨੀ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਗਈ ॥ ਹਰਾਨੀ ਵਿਚ ਹੀ ਮੈਂ ਲਫ਼ਾਫ਼ਾ ਖੋਲ ਕੇ ਚਿੱਠੀ ਪੜਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ:
੬੩੨ ਕੰਪਨੀ ਈ. ਐਮ. ਈ.,
ਮਤ ੫੬ ਏ. ਪੀ. ਓ.
ਪਿਆਰੇ ਦੀਪ,
ਕਲੇਜਾ ਧੂਹ ਕੇ ਲੈ ਗਈ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਜੀਵਨਸਾਬਣ ਅੱਧ-ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥ ਛੋੜ ਗਈ ਹੈ । ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਤੇ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਆਇਆ । ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਮੇਰੀ ਉਸ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਹੈ । ਮਰਨਾ ਤਾਂ ਕ ਦਿਨ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਹੈ , ਪਰ ਬੇ-ਵਕਤ ਮੌਤ ਦਾ ਸਦਮਾ ਨਿਰਹ ਅਸਹਿ ਹੁੰਦਾ ਹੈ । ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਵੇਲੇ ਜਦੋਂ ਕਿ "ਡੇ ਗ੍ਰਹਿਸਤ ਜੀਵਨ ਦਾ ਇਕ ਪੜਾ ਵੀ ਸਮਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਬਿਰਥਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ

 
ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਹਾਂ
੮੯