ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/95

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


ਵੀ ਦੇ ਦੇਂਦਾ ਹੈ | ਸ਼ਾਂਤਾ ਵਰਗੀ ਅਮੀਰ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਤੋਂ ਅਜਿਹੇ ਹੌਸਲੇ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ । ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਉਹ ਮਰਦਓ-ਪੁਣੇ ਨਾਲ ਸਤੀਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੇ ਬਗੈਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਹਿ ਸਕਦਾ । ਤਪਦਿਕ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਰੋਗ, ਗਰੀਬੀ ਅਤੇ ਆਮਦਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਸਲੇ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤਾ ਨੇ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹਾਰਿਆ। ਇਕ ਇਕ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਗਹਿਣਾ ਵੇਚ ਛਡਿਆ । ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾ ਅਤੇ ਸਿਆਣਪ ਦਾ ਸਦਕਾ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੀ ਵਿਚੋਂ ਦੋ ਤਿੰਨ ਟਿਊਸ਼ਨਾਂ ਵੀ ਮਿਲ ਗਈਆਂ । ਟਿਊਸ਼ਨਾਂ ਪੜਾਉਣ ਮਗਰੋਂ ਜਿੱਨਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਕੋਲ ਬਚਦਾ, ਉਹ ਰੋਗੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲਾਉਂਦੀ, ਪਰ ਸਤੀਸ਼ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਰਾਮ ਨਾ ਆਇਆ ।
ਸ਼ਾਂਤਾ ਨੇ ਫਿਰ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਲਈਆਂ।
'ਜਲੰਧਰ ਵਿਚ ਹੋ ਰਹੇ ਭਾਰਤ-ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਹਾਕੀ ਮੈਚਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਾਘੇ ਦੇ ਪਾਰੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਮੁਸਲਮਾਨ ਭਾਰਤ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ । ਹਿਰਸ ਦੀ ਅੱਗ ਛੇਤੀ ਕੀਤਿਆਂ ਠੰਢੀ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ । ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਭਾਰਤ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਕੋਈ ਮੁਸਲਮਾਨ ਅਜਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਹੜਾ ਆਪਣਾ ਮਕਾਨ ਵੇਖਣ ਨਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ । ਸ਼ਾਤਾ ਹੋਰਾਂ ਵੀ ਇਕ ਮੁਸਲਮਾਨ ਦਾ ਮਕਾਨ ਅਲਾਟ ਕਰਵਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਕਾਨ-ਮਾਲਕ ਵੀ ਆਇਆ । ਸਜਣਾਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ! ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਸਤੀਸ਼ ਤੇ ਉਸ ਵਿਚਾਲੇ ਗੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ । ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, "ਕੀ ਆਖੀਏ ਭਰਾ ਜੀ ! ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਜਦੋਂ

 
ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ
੯੫