ਪੰਨਾ:ਦੀਵਾ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ.pdf/98

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਦੀ ਜੀਵਨ-ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਭੇਦ ਭਰੇ ਪਤਰੇ ਪੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਤਾ, ਕਾਸ਼ ਕਿ ਤੇਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਕੋਠੀਆਂ ਤੇ ਬੰਗਲਿਆਂ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਨਾ ਹੁੰਦੀ ! ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਇਕਲਵਾਂਜੇ ਗੰਦਗੀ ਦੇ ਢੇਰਾ ਤੋਂ ਜੂਠੇ ਡੂਨੇ ਚਟਦੇ, ਕੁਰਬਲ ਕੁਰਬਲ ਕਰਦੇ ਕੀੜੇ ਵੇਖੇ ਹੁੰਦੇ । ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਕੰਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਝਗੀਆਂ ਅੰਦਰ ਝਾਤ ਪਾ ਕੇ ਆਪਣੀਆ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚਲੇ ਇਸ ਸਖਣੇ-ਪਨ ਨੂੰ ਭਰਿਆ ਹੁੰਦਾ । ਜੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੜਕਾਂ ਤੇ ਪੈਸੇ ਪੈਸੇ ਲਈ ਹੱਥ ਟੱਡੀ ਖੜੇ ਕਈ ਕਰੋੜ ਇਨਸਾਨ ਉੱਤੇ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਗਈ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾ ਪਰਤੀਤ ਹੁੰਦੀ ਕਿ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲੋੜ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਪੈਸੇ ਹਨ।
ਉਹ ਨੀਵੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਸੱਟੀ ਸੁਣੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਉਤਾਂਹ ਤਕਣ ਦਾ ਜਤਨ ਵੀ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਸਤੀਸ਼ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਤਾਬ ਨਹੀਂ ਸਨ ਸਕੀਆਂ। “ਸ਼ਾਂਤਾ ! ਤੇਰੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪੰਜ ਪਤੀ ਸੈਂਕੜਾ ਲੋਕਾ ਪੜ੍ਹ ਲਿਖ ਜਾਣ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਦੇਸ਼ ਸਭਿਅ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ । ਬੇਜ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਕੰਡਿਆਲੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ ਤਾਂ ਅਨੇਕਾਂ ਫੁਟ ਪੱ" ਹਨ, ਪਰ ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਣਕ ਦੇ ਬੂਟੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਰਫੁਲ ਹੁੰਦਿਆਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ । ਸ਼ਾਂਤਾ ! ਅਨਪੜ ਦਿਮਾਗ਼ ਇਸੇ ਬਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਨਿਆਈਂ ਹੈ । ਇੱਥੇ ਵਹਿਮਾਂ ਭਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਝਾੜੀਆਂ ਉਗੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸਭਿਅਤਾ ਜਾਂ ਕਲਚਰ ਨਾ ਦਾ ਕੋਈ ਬੀ ਵੀ ਇਥੇ ਜੜਾਂ ਨਹੀਂ ਪਕੜ ਸਕਿਆ । ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਦੇਸ਼-ਵਾਸੀ ਦੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਜਾਦੂ-ਟੂਣੇ, ਜਿੰਨਾਂ-ਭੂਤਾ ਅਤੇ ਪੀਰਾਂ-ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਦੇ ਵਹਿਮਾਂ ਨੂੰ ਜੜੋਂ ਪੁਟ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆ

 

ਪੀਰ ਦੀ ਕਬਰ ਤੇ

੯੮