ਪੰਨਾ:ਨਿਰਮੋਹੀ.pdf/107

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ
੧੦੭
ਨਿਰਮੋਹੀ

ਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗਾ ਕਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦਾ ਵਿਆਹ ਮੇਰੇ ਚਾਚੇ ਦੇ ਪੁਤਰ ਭਰਾ ਨਾਲ ਤੈਹ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਰਹਿਣਗੇ ਵੀ ਏਥੇ ਸਾਡੇ ਘਰ ਹੀ (ਕਿਉਂਕਿ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਲਖਨਊ ਦੀ ਕਚਹਿਰੀ ਵਿਚ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਮਿਲ ਗਈ ਸੀ) ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੁਲ ਕੇ ਇਉਂ ਕੁਪਾ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪੰਕਾਰ ਦੀ ਛਾਬੜੀ ਵਿਚ ਗੋਲ ਗਪੇ।

ਤੇ ਜਿਉਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗਾ ਕਿ ਵਿਆਹ ਵੀ ਏਥੇ ਲਖਨਊ ਵਿਚ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਵੀ ਬਾਛਾਂ ਖਿਲ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੋਚਦੀ ਹੋਈ ਮਾਲਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੀਵੀ ਹੋਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਿ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਭੈਣ ਬਿਮਲਾ ਨੇ ਆ ਗਲਵਕੜੀ ਪਾਈ ਉਸਨੂੰ। ਤੇ ਕਹਿਨ ਲਗੀ:-

'ਦੇਖ ਮਾਲਾ, ਜੇ ਕੁਝ ਮੂੰਹ ਮਿੱਠਾ ਕਰਵਾਏ ਤਾਂ ਇਕ ਖ਼ੁਸ਼ਖਬਰੀ ਸੁਨਾਵਾਂ।'

'ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ। ਜੇ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਸਚੀ ਮੁਚੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਹੋਈ ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਢਾਈ ਸੇਰ ਲਡੂ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਤੁੰਨ ਦੇਵਾਂਗੀ।'

'ਹਛਾ! ਤੇ ਲੈ ਸੁਨ ਫਿਰ। ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੇਮ ਵੀਰ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਏਥੇ ਔਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ। ਸੁਨਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਆ ਇਹ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ?

ਸੁਨ ਕੇ ਭੁੜਕ ਹੀ ਉਠੀ ਮਾਲਾ। ਝਟ ਪਟ ਲਡੂ ਲਿਔਣ ਲਈ ਮੁੰਡੂ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਬਿਮਲਾ ਨੇ ਰੋਕਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਕਿਹਾ, 'ਛਡ ਪਰੇ, ਮੈਂ ਤੇ ਐਵੇਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਖੌਲ ਕੀਤਾ ਸੀ! ਕੀ ਅਗੇ ਤੇਰੇ ਪਾਸੋਂ ਕਦੀ ਲਡੂ