ਪੰਨਾ:ਨਿਰਮੋਹੀ.pdf/26

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਦੋ

ਅਜ ਮਾਲਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਕੁਝ ਚਿੰਤਾ ਦੇ ਚਿਨ੍ਹ ਨਜ਼ਰੀ ਔਂਦੇ ਸਨ। ਠੰਡੀ ਠੰਡੀ ਮਸਤ ਹਵਾ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਲਾਗੇ ਰਾਤ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦਾ ਬੂਟਾ ਮੈਹਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਤ ਦੇ ਕੋਈ ਨੌਂ ਵਜੇ ਦਾ ਵਕਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਚੰਨ ਬਦਲਾਂ ਨਾਲ ਲੁਕਣ ਮੀਟੀ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ ਕਦੀ ਇਧਰ ਤੇ ਕਦੀ ਉਧਰ ਚਮਕਾਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਰੇਡੀਓ ਆਪਣੀ ਮਧੁਰ ਸੁਰ ਵਿਚ ਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ-

ਕਾਹੇ ਹੋਤ ਉਦਾਸ ਮਨ ਤੂੰ।
ਕਾਹੇ ਹੋਤ ਉਦਾਸ।
ਰਹੇ ਨਾ ਜੈਸੇ ਦਿਨ ਵੋਹ ਸੁਖ ਕੇ।
ਯੇ ਬੀ ਰਹੇਂਗੇ ਕਭੀ ਨਾ ਦੁਖ ਕੇ।
ਜੋ ਆਤਾ ਵੋਹ ਇਕ ਦਿਨ ਜਾਤਾ
ਮਨ ਮੇਂ ਰਖ ਵਿਸ਼ਵਾਸ
ਐ ਮਨ ਤੂੰ।
ਕਾਹੇ ਹੋਤ ਉਦਾਸ।

ਗਾਣੇ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਲਾ ਇਕ ਦਮ ਚੋਂਕ ਉਠੀ, ਅਖਾਂ ਵਿਚ ਆਏ ਹੋਏ ਅਥਰੂ ਰੁਮਾਲ ਨਾਲ ਪੂੰਝੈ। ਤੇ ਇਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਦਿਤੀ ਹੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਂ ਲਿਖੀ ਮੁੰਦਰੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਤੇ ਚੁਪ ਚਾਪ