( ੪੬), [ਸੇਤੀ]ਸਮਾਨ ਧਨ ਮਾਲ (ਹੋਵੇ)। (ਜੇ ਜਗਜਾਸੂ ਦੇ) ਮਨੋਂ ਨਾਮ (ਭੀ) ਭੁੱਲੇ (ਤਾਂ ਜਗ੍ਯਾਸੂ) ਉਸ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੂੰ) ਕੀੜੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਅਰਥਾਤ ਨਾਮ ਵਿਚ ਲਿਵ ਜੁੜ ਜਾਏ ਤਾਂ ਥੋੜ ਲਾਲਚ ਕੀ, ਇੰਦੂ ਜਿੰਨੀ ਧਨ ਸੰਪਦਾ ਨੂੰ ਵੇਖਕੇ ਭੀ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ, ਅਤੇ ਤੁੱਛ ਧਮਕੀ ਦਾ ਡਰ ਕਾਹਦਾ? ਏਡਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਭੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀਤੀ ਵਰਗਾ ਭਾਸਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲੋ ਡਰਕੇ ਸਿਮਰਨ ਤੋਂ ਕੀ ਹਟਨਾ ਹੋਇਆ? ਪ੍ਰਸ਼ਨ-ਕਰਤਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿਚੋਂ ਕਿੰਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਅੰ ਨਹੀਂ ਔਂਦਾ? ਇਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿਚ ਫੁਰਮਾਂਦੇ ਹਨ:— ਅੰਤੁ ਨ ਸਿਫਤੀ ਕਹਣਿ ਨ ਅੰਤੁ॥ ਅੰਤੁ ਨ ਕਰਣੈ ਦੇਣਿ ਨ ਅੰਤੁ॥ (ਉਸ ਦੀਆਂ) ਸਿਫਤਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, (ਸਿਫਤਾਂ) ਕਹਿ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਭੀ) ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ (ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ) ਦਾਤਾਂ (ਦਾ ਭੀ) ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅੰਤੁ ਨ ਵੇਖਣਿ ਸੁਣਣਿ ਨ ਅੰਤੁ॥ ਅੰਤੁ ਨ ਜਾਪੈ ਕਿਆਂ ਮਨਿ ਮੰਤੁ॥ ਵੇਖਣ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਸੁਨਣ ਦਾ ਭੀ ਅੰਤ ਨਹੀਂ (ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਭੀ) ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਜਾਪਦਾ, (ਜੋ ਉਸ ਦੇ) ਮਨ ਵਿ ਕੀ [ਮੰਤ] ਸਲਾਹ ਹੈ? ਨ ਕੀਤਾ ਆਕਾਰੁ॥ ਅੰਤੁ ਨ ਜਾਪੈ ਅੰਤੁ ਨ ਜਾਪੈ ਪਾਰਾਵਾਰੁ॥
