(੭੩) ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਮੁਨੀ ਹਨ, ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਰਤਨ (ਹਨ ਅਤੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ) ਸਮੁੰਦਰ ਹਨ: ਕੇਤੀਆ ਖਾਣੀ ਕੇਤੀਆ ਬਾਣੀ ਕੇਤੇਪਾਤਨਰਿੰਦ। ਕੇਤੀਆ ਸੁਰਤੀ ਸੇਵਕ ਕੇਤੇ ਨਾਨਕ ਅੰਤੁ ਨ ਅੰਤੁ॥੩੫॥ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਖਾਣੀਆਂ ਹਨ, ਕਿੰਨੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਕਿੰਨੇ ਹੀ [ਪਾਤ ਨਰਿੰਦ] ਚਰੁਵਰਤੀ ਰਾਜੇ ਹਨ। ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਸੁਰਤੀ] ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ (ਹਨ, ਅਤੇ) ਕਿੰਨੇ (ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ) ਸੇਵਕ ਹਨ, ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ (ਆਖਦੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦਾ ਭੀ) ਅੰਤ ਨਹੀਂ, (ਸਭ ਕੁਝ) ਬੇਅੰਤ ਹੈ॥ ੩੫॥ ਗਿਆਨ ਖੰਡ ਮਹਿ ਗਿਆਨੁ ਪਰਚੰਡੁ॥ (ਹੇ ਸਿਧੋ!) ਗਿਆਨ ਖੰਡ ਵਿਚ (ਪੁਜੇ ਜਗਯਾਸੂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ) ਗਿਆਨ [ਪਰਚੰਡ] ਪ੍ਰਕਾਸਦਾ ਹੈ। (ਅਰਥਾਤ ਧਰਮ ਖੰਡ ਵਿਚ ਇਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਗਿਆਨ ਸੀ, ਬ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਚੜਾਉ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਜੋ ‘ਕਰਤਾਰ’ ਦੇ ਲੂੰ ਲੂੰ ਵਿਚ ਲੋੜਾਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹਨ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੀ ਝੋੜਾਂ ਨਜ਼ਰ ਆਏ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮੰ ਅੰਦਰਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕੌਣ ਕਰੇ? ਤਿਥੈ ਨਾਦ ਬਿਨੋਦ ਕੋਡ ਅਨੰਦੁ॥ ਉਥੇ (ਜਸੂ) [ਨਾਦ) ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਕ੍ਰੋੜਾਂ [ਬਿਨੋਦ] ਤਕਾਂ ਦਾ ਅਨੰਦ (ਮਾਣਦਾ ਹੈ), ਅਰਥਾਤ ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਸ਼ ਦੁਨੀਆਂ ਤੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵੇਖਕੇ ਅਨੰਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਵੇਂ ਹੀ ਗਿਆਨ ਖੰਡ ਦਾ
- [ਸੱਚਿਦਾਨੰਦ] ਸਤਿ, ਚਿਤ ਤੇ ਅਨੰਦ ਸਰੂਪ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ।
