ਪੰਨਾ:ਪ੍ਰੀਤ ਕਹਾਣੀਆਂ.pdf/34

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਹ ਸਫ਼ਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੈ


ਉਹ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ "ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਿੱਠੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਤਾਂ ਲਿਖਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ ....?"
ਸ਼ੁਰੂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਜਿਹੜੀਆਂ ਚਿਠੀਆਂ ਡਿਕਸਨ ਨੇ ਕੈਥਰਾਈਨ ਨੂੰ ਲਿਖੀਆਂ, ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿਚ ਪਿਆਰ-ਰੰਗ ਵਿਚ ਰੰਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਪਿਛੋਂ ਦੀਆਂ ਚਿਠੀਆਂ ਸਬੰਧੀ ਕੈਥਰਾਈਨ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਰਹੀ, ਕਿ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸੰਖੇਪ ਤੇ ਵਿਹਾਰੀ ਖ਼ਤ ਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਅਖੀਰਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚਿੱਠੀਆਂ ਚੋਂ ਇਕ ਵਿਚ ਡਿਕਸਨ ਲਿਖਦਾ ਹੈ- "ਮੇਰੀ ਚਿਠੀ ਲਿਖਣ-ਢੰਗ ਤੋਂ ਨਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਣਾ। ਅਸਲ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹੀਂ ਦਿਨੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਫੁਰਸਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਲਿਖਾਰੀ ਦਾ ਕੰਮ ਹੀ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਦੇ ਧੰਦੇ ਤੋਂ ਛੁਟੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚਿਠੀ ਪਤ੍ਰ ਲਿਖ ਸਕੇ।"
ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਚਿਠੀਆਂ ਸਫਰ ਸਮੇਂ ਲਿਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸਫਰ ਦਾ ਬੜਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਉਸਨੇ ਕਈ ਚਿਠੀਆਂ ਵਿਚ ਜ਼ਿਕਰ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਕ ਚਿਠੀ ਵਿਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਇਕ ਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਮੌਜੂ ਉਡਾਂਦਾ ਲਿਖਦਾ ਹੈ-
"ਬਿਸ਼ਲੇਰਟਨ ਮੇਰਾ ਇਕ ਅਤਨੇੜੇ ਦਾ ਦੋਸਤ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ੨੨ ਸਾਲ ਤੇ ਆਮਦਨੀ ਕੇਵਲ ਦੋ ਪੌਂਡ ਹਫਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਯਤੀਮ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਇੰਨੀ ਗੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵੇਖਣ ਤੇ ਜੀਅ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਤੇ ਜਾਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਚਾਰਾ ਆਪਣੀ ਵਹੁਟੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਰਖਣ ਲਈ ਲਾਂਗ ਫੈਲੋ ਦੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਦਾ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਤਰਜਮਾ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਪਕਾ ਪਤਾ ਹੈ

-੩੪-