ਪਹਿਲਾ ਤੰਤ੍ਰ
੪੭
ਉਠਿਆ:-
ਦੋਹਰਾ॥ ਸੰਬਰ ਨਮੁਚਿ ਬਲੀ ਅਰ ਕੁੰਭੀ ਨਸ ਕੀ ਜੌਨ।
ਭਿੰਨ ਭਿੰਨ ਮਾਯਾ ਜਿਤੀ ਸਬ ਯੋਖਿਤ ਮੇਂ ਤੌਨ ੧੯੬॥
ਹਸਤ ਪੁਰਖ ਕੋ ਹਾਸ ਕਰ ਰੋਵਤ ਕੋ ਪੁਨ ਰੋਇ॥
ਅਪ੍ਰਿਯ ਕੋ ਪ੍ਰਿਯ ਬਚਨ ਸੇਂ ਲੇਤ ਯੋਖਿਤਾ ਮੋਹਿ॥੧੯੭॥
ਉਸਨਾ ਜਾਨੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਜੋ ਦੇਵ ਗੁਰੁ ਪੁਨ ਜੋਇ।
ਨਾਰਿ ਬੁੱਧ ਜਾਨਤ ਸਬੀ ਕਹੁ ਕਿਮ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇ॥੧੯੯॥
ਸਾਚੇ ਕੋ ਝੂਠਾ ਕਰੇਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਕਰ ਹੈਂ ਸਾਚ।
ਐਸੀ ਨਾਰਨ ਕੀ ਕਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ ਕਦਾਚ॥੧੯੯॥
ਹੋਰਦਰ ਬੀ ਕਿਹਾ ਹੈ॥ ਯਥਾ:-
ਦੋਹਰਾ॥ ਮਤ ਤ੍ਰਿਯ ਬਲ ਕੋ ਬਢਨ ਦੇ ਨਾ ਕਰ ਅਤਿ ਹੀਂ ਨੇਹ॥
ਲੂਨ ਪੱਖ ਸਮ ਕਾਕ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਸੇ ਕ੍ਰੀੜੇਹ॥ ੨੦੦॥
ਮੁਖ ਮੀਠੀ ਬਾਤਾਂ ਕਰੇ ਚਿਤ ਮੈਂ ਮਾਰਹਿ ਤਾਂਹਿ।
ਨਾਰਨ ਕੇ ਮੁਖ ਮਧੁਰਤਾ ਉਰ ਮੇਂ ਵਿਖ ਵਤ ਆਂਹਿ॥੨੦੧॥
ਯਾਤੇ ਪੀਵਤ ਅਧਰ ਨਰ ਉਰ ਕੋ ਤਾੜਤ ਆਂਹਿ।
ਸੁਖਕਰ ਬੰਚਤ ਹੈਂ ਜੋਊ ਜਿਮ ਅਲਿ ਕਮਲਨ ਮਾਂਹਿ॥੨0੨॥
ਪੁਨਾ-ਦੁਵੈਯਾ ਛੰਦ॥ ਅਬਿਨਯ ਭਵਨ ਨਗਰ ਸਾਹਸ ਕਾ ਸੰਸੇ ਕਾ ਆਵਰਤ ਪਛਾਨ। ਦੋਸ ਕਪਟ ਕਾ ਘਰ ਹੈ ਨਾਰੀ ਬੰਚਕਤਾ ਕਾ ਖੇਤ ਪ੍ਰਮਾਨ॥ ਸਰਬ ਛਲੋਂ ਕਾ ਪਾਤਰ ਅਬਲਾ ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ ਨਰੋਂ ਸੇਂ ਗਹੀ ਨ ਜਾਇ॥ ਧਰਮ ਨਾਸ ਹਿਤ ਨਾਰੀ ਵਿਖਮਯ ਸੁਧਾ ਮੇਲ ਕਿਸ ਰਚੀ ਬਨਾਇ॥੨੦੩॥ ਚੰਚਲਤਾ ਦ੍ਰਿਗ ਕੁਚ ਕਠੋਰਪਨ ਮੁਖ ਮੇਂ ਝੂਠ ਰਹੇ ਜਿਨ ਕੇਰ॥ ਬਾਣੀ ਕਚ ਮੇਂ ਅਹੇ ਕੁਟਲਪਨ ਅਰ ਨਿਤੰਬ ਮੋਟਾਪਨ ਹੇਰ॥ ਹਿਰਦੇ ਸਦਾ ਭੀਰੁਤਾ ਜਿਨਕੇ ਮਾਯਾ ਕਰਹੈਂ ਨਿਜ ਪ੍ਰਿਯ ਸਾਥ।। ਸਕਲ ਦੋਸ ਕਰ ਪੂਰਨ ਹੈਂ ਤ੍ਰਿਯਾ ਤੇ ਕਿਮ ਨਰਨ ਪ੍ਰਿਯਾ ਹੈਂ ਨਾਥ॥੨੦੪॥ ਨਾਰ ਹਸੇਂ ਨਿਜ ਕਾਰਜ ਕੇ ਹਿਤ ਅਰ ਰੋਵਤ ਹੈਂ ਸੁਨ ਲੇ ਮੀਤ॥ ਔਰਨ ਕੋ ਵਿਸ੍ਵਾਸ ਕਰਾਵੇਂ ਆਪ ਨਾ ਕਰੇਂ ਵਿਸਾਹ ਸੁ ਨੀਤ। ਤਾਂਤੇ ਜੇ ਕੁਲਵੰਤ ਅਹੇਂ ਕਰ ਨਾਰੀ ਕੋ ਇਮ ਤ੍ਯਾਗਤ ਭਾਇ॥ ਜਿਮ ਮਸਾਨ ਕੇ ਬਟ ਕੋ ਤਜ ਕਰ ਸੁਘੜ ਜਾਤ ਹੈਂ ਦੂਰ ਪਲਾਇ॥੨੦੫॥ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ
