ਪੰਨਾ:ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਚੌਥੀ ਪੋਥੀ.pdf/69

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ

( ੫੫ )

ਗੁਆਂਢੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਬਾਤ ਵੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਇਹ ਜਨੌਰ ਆਡਿਆਂ ਬੱਚਿਆਂ ਪੁਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਚੁਸਤ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਰੱਖ ਪੁਰ ਆਲ੍ਹਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਕੋਈ ਇੱਲ ਯਾ ਕਾਉਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਬੀ ਆ ਜਾਏ ਤਾਂ ਇਹ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਸੂਰਮਾਂ ਵੱਡੀ ਚੁਸਤੀ ਅਤੇ ਵਰਿਆਮੀ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਵੱਲ ਨੂੰ ਲਪਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਜਾਕੇ ਦੂਰ ਤੀਕ ਪੁਚਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਪੰਛੀ ਬਹੁਤਾ ਇਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਲਣਾ ਬਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਓਹ ਬੀ ਇਸਦੀ ਸਹਾਯਤਾ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਕੋਲੋਂ ਬਚੇ ਰਹਿਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਵਿਖੇ ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਇਸਦਾ ਨਾਉਂ ਕੁਟਵਾਲ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਹ ਪੰਛੀ ਬੋਦਾ ਜਿਹਾ ਆਲਣਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਖੋਹ ਵਿਖੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਨਿੱਕੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਕੁਝ ਸੁੱਕੀਆਂ ਸੜੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਲੈਕੇ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਐਂਵੇ ਹੀ ਜੋੜ ਜਾੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਉਸਦੀ ਕੋਈ ਅਜੇਹੀ ਵਲਗਣ ਹੀ ਬਨਾਉਂਦਾ ਹੈ ਨਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖੰਭਾਂ ਯਾ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ ਇੱਸੇ ਖੌਹਰੀ ਥਾਂ ਵਿਖੇ ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਆਂਡੇ ਮਦੀਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੰਗ ਲਾਲ