(੪੪)
((88) ਅਸਾਡੀਆਂ ਬੁੱਢੀਆਂ ਦੀ ਅਬਰੇ ਲਾਹੀ ਤਾਂ ਅਸਾਂ ਇਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਤੁਸਾਂ ਤਾਂ ਸਿਆਣੇ ਅਤੇ ਨਿਰੰਕਾਰ ਤੁਹਾ ਨੂੰ ਅਦਾਲਤ ਉਤੇ ਵਹਾਲਿਆ ਈ ਭਲਾ ਵੇਖੋਖਾਂ ਮੇਲਾ ਭਾਸਾਰੀ ਲੁਕਾਈ ਵੇਖਦੀ ਫਿਰਦੀ ਸੀ ਅਸਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਿਉ ਨਾ ਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਨਾਂ ਗੁੰਡਿਆਂ ਇਹ ਨਾ ਖਿਆਲ ਕੀਤਾ ਭੈਣਾਂਵਾਲਾ ਜੇ ਫੇਰ ਅਸਾਂ ਬੁੱਢੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੋ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਐਡੀ ਅੱਡ ਚੁੱਕੀ ਕਿ ਸਾਰਾ ਜਹਾਨ ਮਾਂਵਾਂ ਵਲ ਕਿਉਂ ਝਾਕਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਈ ਕੀ ਨਮੇ ਏਹੀ ਗਭਰੂ ਉਠੇ ਹੈਨ ?
ਥਾਣੇਦਾਰ ਇਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਥੀਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਏਹ ਜਰੂਰ ਸੱਚ ਆਖਦੇ ਹੈਨ ਪਰ ਮੇਲੇ ਦਾ ਇਹੀ ਸੁਭਾਉ ਹੁੰਦਾ ਹਈ। ਸੋ ਜੇ ਇਨਾਂ ਦਾ ਅੱਗੇ ਚਲਾਣ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਐਮੇਂ ਏਹ ਮੁੰਡੇ ਪੰਜ ਪੰਜ ਸੱਤ ਸੱਭ ਰੁਪੈਯੇ ਜੁਰਮਾਨਾ ਭਰ ਆਪਣੀਗੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੋਚਕੇ ਆਖਿਆ ( ਅਬੇਓ ਲੌਂਡੇ ਤੁਮ मे ਕਸੂਰ ਤੋਂ ਦਰ ਹਕੀਕਤ ਬੜਾ ਭਾਰੀ ਹੂਆ ਲੇਕਿਨ ਅੱਛਾ ਹਮ ਦਰਗੁਜ਼ਰ ਕਰਤੇ ਹੈਂ ਸੋ ਅਬ ਤੁਮ ਇਸ ਭਲੇਮਾਨਸੋਂ ਕੋ ਕਿਸੀ ਭਰੇ ਰਜਾਮੰਦ ਕਰਕੇ ਮਾਫੀ ਮਾਂਗ ਲੋ।)
ਉਨਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਆਖਿਆ ਜੀ ਫੇਰ ਅਸਾਂ ਕੀ ਆਖਿਆ ਹੈ ਹੱਛਾ ਅਸਾਡੇ ਹੀ ਵਧੀਕੀ ਹੋ ਗਈ ਸਹੀ। ਏਹ ਸਿਆਣੇ ਹੈਨ ਅਸਾਡੇ ਕਸੂਰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਣੁ॥
ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਥਾਣੇਦਾਰ ਆਖਿਆ ( ਲੋ ਬੇ ਜਾਣੋ ਅਬ ਤੋ ਯੇ ਅਪਨਾ ਕਸੂਰ ਮਾਨਕੇ ਤੁਮ ਸੇ ਮਾਫੀ ਕੀ ਦਰਖਾਸਤ ਕਰਤੇ ਹੈਂ ਅਬ ਤੁਮ ਕੋ ਭੀ ਲਾਜਿਮ ਹੈ ਕਿ ਮਾਫ ਕਰ ਦੋ ਯੇ ਨਾਦਾਨ ਥੇ ਕਿ ਇਨੋਂ ਨੇ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਔਰਾਡ ਕੋ ਕੁਛ ਕਹਾ )
ਜੱਟੀ ਆਖਿਆ ਮਹਾਰਾਜ ਤੁਸੀਂ ਹਾਕਮ ਹੋ ਭਾਵੇਂ ਕੁਛ ਕਰ ਦੇਓ ਪਰ ਅਸਾਂ ਤਾਂ ਇਨਾਂ ਥੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਜਤ ਦਾ ਮੁੱਲ ਲੈਣਾ
