ਪੰਨਾ:ਬਾਦਸ਼ਾਹੀਆਂ.pdf/78

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


ਕੀ ਫ਼ਿਦਾ ਹੈ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦਾ, ਜੇ ਨਾ ਰਿਦੇ ਵਸਾਓ ?

ਹੋਇ ਸ਼ਿਕੈਤੀ ਅਤਿ ਸ਼ਰਮਿੰਦੇ, ਸੰਗਤ ਹਸ ਹਸ ਲੋਟੀ

“ਸੁਥਰਾ ਚਾਲੀ ਬੋਰੀ ਕਹਿੰਦਾ, ਹਾਸੇ ਵਿਚ ਲਪੇਟੀ


ਵੇਹਲਾ

ਕੇਰਾਂ ਇਕ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਰਾਤੀਂ ਆਣ ਜਗਾਇਆ:ਮੰਗ ਲੈ ਜੋ ਕੁਛ ਮੰਗਣਾ ਹੋਵੇ । ਰੱਬੀ ਹੁਕਮ ਲਿਆਇਆ ਮੈਂ · ਮੰਗਿਆ ਕਿ ‘ਕੰਮ ਕਾਰ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਾਓ ਪੰਜ ਰੁਪੱਯੇ ਵਣ ਵਣ ਕਰਦੇ, ਗੈਥੋਂ ਰੋਜ਼ ਦਿਵਾਓ ਝੱਟ ਐਚ ਯੂ ਪਲੀਜ਼’ ਆਖ ਕੇ ਪੁਨ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੋਇਆ ਪੰਜ ਪੱਯੇ ਰੋਜ਼ ਮਿਲਨ ਦਾ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਸ਼ਤਾ ਹੋਇਆ ਤੜਕੇ ਉਠਦੇ ਸਾਰ ਸਰਾਣੇ ਚਿੱਟੇ ਚੇਹਰੇ ਸ਼ਾਹੀ ਪੰਜ ਰੁਪੱਯੇ ਹੱਥ ਲਗਦੇ ਬਿਨਾਂ ਮਜੂਰੀ-ਛਾਹੀ ਦਸ ਵੀਹ ਦਿਨ ਤਾਂ ਮੌਜਾਂ ਰਹੀਆਂ, ਜਦ ਚਾਹੀਏ ਤਦ ਸਵੀਏ ਉਠੀਏ, ਨਾਈਏ, ਖਾਈਏ, ਵੇਹਲੇ, ਗਲੀ ਬਜ਼ਾਰੀਂ ਭਵੀਵੇਂ ਕੁਝ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਤਬੀਅਤ ਅੰਦਰ, ਆਵਨ ਲਗੀ ਉਦਾਸੀ ਬੈਠੇ-ਉੱਠੇ ਆਣ ਆਓੜਾਂ, ਸੌ ਸੌ ਆਇ ਉਬਾਸੀ ਮਾਰੀ ਵਾਜ ਨਾਰ ਨੂੰ ਬੋਲੀ ਕੰਮ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਹਲਾ ਬੈਠਾ ਵਾਜਾਂ ਮਾਰੇ ਕੰਮ ਨਾ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ? ਸੜ ਬਲ ਕੇ ਮੈਂ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਗਿਆ ਯਾਰ ਦੀ ਹੱਟੀ ਓਸ ਕਿਹਾ ਜਾਹ ਗੱਲੀ ਲਾ ਕੇ ਮੋਸ ਨਾ ਮੇਰੀ ਖੱਟੀ ! ਪਗਵੱਟ ਮਿਰਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ ਫੇਰ ਸਿਧਾਇਆ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ 'ਵੇਹਲਿਆ ! ਮੇਰਾ ਵਕਤ ਖਾਣ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ? ਉਥ ਉਠ ਕੇ ਮੋਜੀ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿਚ ਜਾ ਪਾ ਕੇ ਤੀਰ ਕਹੈ ਵੇਹਲਿਆਂ ਖਾਤਰ ਵਕਤ ਪਾਸ ਨਹਿ ਮੇਰੇ ਹੋ ਹੈਰਾਨ ਚੁਫੇਰੇ ਫਿਰਿਆ ਘਰ ਘਰ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ