(੫੩)
ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਆਪਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦਾ ਸੁਪਾਤਰ ਤੇ ਸਾਉ, ਦੀਵਾ ਲੈਕੇ ਢੂੰਡਣ ਚੜਿਆਂ ਨਹੀਂ ਲੱਭੇਗਾ- ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਚਿੜੀਆਂ ਦੇ ਦੁਧ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ । ਤੇ ਅੰਤ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਵੀ ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ |
ਮੈਂ ਦੋ ਟੁਕ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ - ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ।
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਬੋਲਿਆ - “ਵੇਖਾਂਗਾ ਇਸ ਅੰਨੀ ਹੰਕਾਰਨ ਨਾਲ ਕੌਣ ਵਿਆਹ ਕਰੇਗਾ।"
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ - ਦੋਵੇਂ ਚੁੱਪ ਸਾਂ । ਏਸ ਤਰਾਂ ਨਦੀ ਦਾ ਪੈਂਡਾ ਕੱਟਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ।
ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਿਨ ਵੀ । ਪਰ ਸਾਡਾ ਸਫ਼ਰ ਅਜੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਰੀ ਸੀ । ਦੁਸਰੀ ਰਾਤ ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ।
ਅਚਾਨਕ ਹੀਰਾ ਲਾਲਾ ਨੇ ਮਲਾਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ - "ਬੇੜੀ ਏਥੇ ਹੀ ਕੰਢੇ ਲਾ ਦਿਓ |" ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੁਰਤ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ । ਬੇੜੀ ਕੰਢੇ ਆ ਲੱਗੀ। ਕਿਸ਼ਤੀ ਦੇ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਠਹਿਕਣ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ । ਹੀਰਾ ਲਾਲ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ - "ਉਤਰ, ਅਸੀਂ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਾਂ |" ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉਤਾਰਿਆ । ਮੈਂ ਕੰਢੇ ਤੇ ਖੜੀ