ਠੰਡੇ ਖੂਹਹੁੰ ਨ੍ਹਾਇਕੈ ਪਗ ਵਿਸਾਰਿ ਆਇਆ ਸਿਰ ਨੰਗੇ
ਘਰਿ ਵਿਚ ਰੰਨਾ ਕਮਲੀਆ ਧੁਸੀ ਲੀਤੀ ਦੇਖ ਕੁਢੰਗੇ
ਰੰਨਾਂ ਦੇਖ ਪਿਟੰਦੀਆਂ ਢਾਹਾਂ ਮਾਰੈ ਹੋਇ ਨਿਸੰਗੈ
ਲੋਕ ਸਿਆਪੇ ਆਇਆ ਰੰਨਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਜੁੜੇ ਲੈ ਪੰਗੇ
ਨਾਇਣ ਪੁਛਦੀ ਪਿਟਦੀਆਂ ਕਿਤਦੇ ਨਾਏ ਅਲਾਹਨ ਅੰਗੇ
ਸਹੁਰੇ ਪੁਛਹੁ ਜਾਇਕੈ ਕਉਣ ਮੁਆ ਨੂੰਹ ਉਤ ਮੰ
ਕਾਂਵਾਂ ਰੌਲਾ ਮੂਰਖ ਸੰਗੈ॥ ੩੨॥੧੯॥
ਰੰਨਾਂ ਕਮਲੀਆਂ ਕਹਿ ਕੇ ਜ਼ਬਾਨ ਦਾ ਠੁਕ ' ਤੇ ਹਾਸੇ ਦੇ ਹੁਸਨ ਦੀ ਸਾਰ ਦਿਤੀ ਹੈ। ਅੰਤਲੀ ਕਲੀ ਵਿਚ ਮੂਰਖਾਂ ਤੇ ਚੋਟ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਹਾਸਾ ਸਾਰੇ ਖਿਲਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਹਾਂ ਕਵੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿਚ ਹਾਸਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਤ ਵਿਚ ਚੋਟ ਕਰਦਾ ਹੈ:
ਵੈਦ ਚੰਗੇਰੀ ਉਠਣੀ ਲੈ ਸਿਲ ਵਟਾ ਕਚਰਾ ਭੰਨਾ
ਸੇਵਕ ਸਿਖੀ ਵੈਦਗੀ ਮਾਰੀ ਬੁਢੀ ਰੋਵਨ ਰੰਨਾ
ਪਕੜਿ ਚਲਾਇਆ ਰਾਵਲੈ ਪਉਦੀ ਉਘੜਿ ਗਏ ਸੁਕੁੰਨਾ
ਪੂਛੈ ਆਖ ਵਖਾਣਿਉਨੁ ਉਘੜ ਗਇਆ ਪਾਜ ਪਰਛੰਨਾ
ਪਾਰਖੂਆਂ ਚੁਣ ਕੱਢਿਆ ਜਿਉ ਕਚਕੜਾ ਨ ਰਲੈ ਰਤੰਨਾ
ਮੂਰਖੁ ਅਕਲੀ ਬਾਹਰਾ ਵਾਸਹੁ ਮੂਲ ਨ ਹੋਵੈ ਗੰਨਾ
ਮਾਨਸ ਦੇਹੀ ਪਸ਼ੂ ਉਪੰਨਾ॥੩੨॥੧੬॥
ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂਗੇ ਤੇਲੀ ਵਾਲੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿਚ ਹੈ। ਪੰਡਿਤ ਆਪਣੀ ਵਹਾਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗਾਂਗਾ ਹੋਰ ਗਲ ਸਮਝ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਤੇ ਤੁਲਦਾ ਹੈ। ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਹਾਸਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹੇਠਲੀ ਪਉੜੀ ਓਸ ਮੂਰਖ ਦਾ ਬਿਆਨ ਹੈ ਜਿਸ
੧੫੭,
