ਪੰਨਾ:ਮਸੀਹੀ ਮੁਸਾਫਰ ਦੀ ਜਾਤ੍ਰਾ.pdf/107

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ
105

________________

ਇੱਕ ਵਡੀ ਸੋਹਣੀ ਵਿਸਰਾਮ ਦੀ ਬੀ ਡਿੱਠੀ ਜੇਹੜੀ ਉਬ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੈ. ਬੱਕੇ ਬਕਾਏ ਜਾਤੀਆ ਦੇ ਠਹਿਰਨ ਲਈ ਬਣਾ ਛੱਡੀ ਸੀ , ਇਥੇ ਮਸੀਹੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲਈ ਜਾ ਬੈਠੇ, ਅਤੇ ਪੋਥੀ ਕੱਢਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਪਰਚਾਉਣ ਲਈ ਪਨੀ ਲੱਗ, ਅਤੇ ਉਸ ਲੀੜੇ ਨੂੰ ਫੇਰ ਅੱਛੀ ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਖਣ ਲੱਗ ਜੇਹੜਾ ਸਲੀਬ ਕਿਲ ਉਹਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਇਸੇ ਤਰਾਂ ਕੁਛ ਚਿਰ ਤਾਈਓਹ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਚਾ ਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਓਨੂੰ ਓਹ ਊਂਘਣ ਲੱਗਾ , ਅਤੇ ਖਾਰੇ ਨੀਂਦਰ ਦੇ ਸੌਂ ਗਿਆ, ਅ ਤੇ ਡੂੰਘੀਆਂ ਤਿਕਾਲਾ ਤੀਕ ਸੁਤਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਓਹ ਪੋਥੀ ਉਸਦੇ ਹੈ। ਥੋਂ ਡਿਗ ਪਈ, ਅਤੇ ਐਉਂ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਓਹ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁਖ ਨੂੰ ਕੋਲ ਆਕੇ ਉਹ ਨੂੰ ਜਗਾ, ਅਤੇ ਆਖਿਆ ਹੈ ਆਲਸੀ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਜੋ ਉ । ਘਲਾਉਂਦਾ ਪਿਆ ਹੈਂ, ਕੀੜੀਆਂ ਕਹਾਡਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਹ, ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਦੀ ਚਾਲ