ਪੰਨਾ:ਮਸੀਹੀ ਮੁਸਾਫਰ ਦੀ ਜਾਤ੍ਰਾ.pdf/213

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ
211

________________

੩੧੧ ਵਿੱਚ ਵੜਾ ਔਖਾ ਹੋਘਾ ਸਾਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਉਸ ਦੂਣ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੀ ਸਾਂ , ਜੋ ਮੇਰੀ ਇਕ ਬੜੀ ਭਾਰੀ ਲੜਾਈ ਉਸ ਹਲਾਕੂ ਦੇਉ ਨਾਲ ਲੱਗ ਪਈ ਅਰ ਬੇਰ ਤੋੜੀ ਰਹੀ, ਮੈਂ ਸਮਝ ਚੁੱਕਾ ਸਾਂ , ਜੋ ਨਿਸ਼ਕ ਇਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਹੀ ਸੁੱਟੇਗਾ , ਕਿੰਉਂ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਚੁਕਕੇ ਪਟਕਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੇਠ ਸੁੱਟਕੇ : ਮੇਂ ਨੂੰ ਦੱਬਾ ਆ ਜਾਣੀ ਦਾ ਮੈਂ ਨੂੰ ਹੁਣੇ ਅੱਧ ਸੁ ਟਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਤਲਵਾਰ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁਟ ਗਈ , ਪਰ ਮੇਂ' ਪਰ ਸਰ ਅੱਗੇ ਪੁਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਅਰ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਸੁਣੀ , ਅਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਥੋਂ ਆ, ਏਹ ਦੇ ਪਿਛੋਂ ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੀ ਛਾਆ ਦੀ ਦੁਣ ਵੇਚ ਬੈਂਤ ਡਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿਚ ਅੱਧੇ ਰਾਹਤੋੜੀ ਤਾਂ ਕੋਈ ਚਾਨਣ ਨਾ ਲੱਭਾ।ਏਥੇ ਬਾਰੰਬਾਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹੋ ਵਿਦਾ ਆਉਂਦਾ ਸੀ , ਜੋ ਹੁਣ ਮੈਂ॥