ਇਹ ਵਰਕਾ ਤਸਦੀਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਏ
ਯੂਸਫ਼ ਜ਼ੁਲੈਖਾ
105
ਚਾਚੇ ਜਾਮ ਜਲਾਲ ਭੱਤਰੀਆ, ਬੱਕਰੇ ਵਾਂਗ ਕੁਹਾਇਆ।
ਉਹਨਾਂ ਇਸ਼ਕ ਨਵਾਲਾ ਕਰ ਕੇ, ਖਾਧਾ ਜਿੰਦੂ ਸਵਾਇਆ।886।
ਹਾਕਮ ਛੋਡ ਹਕੂਮਤ ਬੈਠੇ, ਕਾਜ਼ੀ ਛੱਡ ਕਜ਼ਾਈਂ।
ਜਿਉਂ ਭਾਵੇਂ ਤਿਉਂ ਇਸ਼ਕ ਰੰਜਾਣੇ[1], ਦਰਦ-ਮੰਦਾਂ ਦੇ ਤਾਈਂ।887।
ਨ ਕਰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਹਾਫ਼ਿਜ਼, ਮੱਤ ਰੱਬ ਗ਼ੈਰਤ[2] ਆਵੇ।
ਇਸ਼ਕ ਮਜਾਜ਼ੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਬਾਜ਼ੀ, ਰੰਖੇ ਜਿਉਂ ਰੱਬ ਭਾਵੇ।888।
ਜੋ ਕੁਝ ਹਰਫ਼ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਸੋ ਕੁਝ ਆਖ ਸੁਣਾਈ।
ਐਮਾਲਾਂ ਦੇ ਕਾਗ਼ਜ਼ ਆਪਣੇ, ਅਬਸ[3] ਸਿਆਹ ਕਰਾਈਂ।889।
2
ਮਿਹਤਰ ਯੂਸਫ਼ ਤੋਰ ਅਗਾਹਾਂ, ਵੇਖਣ ਮਿਲਣ ਪਿਆਰੇ।
ਦਿਹੁੰ ਚੰਦ ਤਾਰੇ ਮਲਿਕ[4] ਪ੍ਰਿੰਦੇ, ਤੁਰ ਤੂਰ ਵੇਖਣ ਸਾਰੇ।890।
ਸੈ ਸੈ ਤਾਅਨੇ ਮਾਰੇ ਬੀਬੀ, ਯੂਸਫ਼ ਕਿਆ ਸੁਣੇਂਦਾ।
ਯੂਸਫ਼ ਦੇ ਵਲ ਤਾਂਘੇ ਬੀਬੀ, ਯੂਸਫ਼ ਅੱਗੇ ਤਕੇਂਦਾ।891।
ਮਿਹਤਰ ਯੂਸਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਨ ਕੀਤੀ, ਨ ਕੁਝ ਮੂੰਹੋਂ ਅਲਾਇਆ[5]।
ਉਹ ਸਾਬਰ[6] ਸ਼ਾਕਰ[7] ਹੋਇ ਅਗਾਹਾਂ, ਪਿਉ (ਦੇ) ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਆਇਆ।892।
