ਯੂਸਫ਼ ਜ਼ੁਲੈਖਾ
7
ਪਾਕ ਲੁਕਾਇ[1] ਇਲਾਹੀ ਦਿੱਤਾ, ਨ ਕੁਝ ਸ਼ਿਬਾ[2] ਨਮੂਨਾ।
ਇਸ ਦੌਲਤ ਥੀਂ ਮਹਿਰੂਮ[3] ਨ ਰਖੀਂ ਬੇ ਮਿਸਲਾ ਬੇ ਚੂਨਾ। 54।
ਆਪ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਲਾ ਆ, ਕਰਸਾਂਖੇ, “ਨੇੜੇ ਆਓ ਹਬੀਬਾ [4]।
ਸਿਫ਼ਤ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੂੰ ਕਿਆ ਹਾਫ਼ਿਜ਼ ਸ਼ੁਹਦ[5] ਗਰੀਬਾ।55।
ਜੇ ਮੈਂ ਸਹੰਸ[6] ਮੂੰਹਾਂ ਦੇ ਹੋਵਣ,ਜੀਭਾਂ ਲਖ ਕਰੋੜੀਂ।
ਸੈ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰ ਕੇ, ਰਸਾਲਾ ਜੋੜੀ।56 |
ਮਦਹ[7] ਨਬੀ ਦੀ ਤੁਮ ਨ ਹੋਸੀ, ਜਿਉਂ ਕਰ ਹੁੱਬ[8] ਦਿਲੇ ਦੀ।
ਜੇ ਰੱਬ ਭਾਵੇ ਕਰੇ ਕਬੂਲਤ, ਈਹਾ ਅਰਜ਼ ਬੰਦੇ ਦੀ। 57 |
ਮਦਹ ਨਬੀ ਦੀ ਮੈਂ ਤੌਂ ਉਤੇ, ਕਿਆ ਮੌਕੂਫ਼[9] ਭਰਾਵਾ। ‘ਕੁਲ ਯਾਸੀਨਾ[10]’ ਸਨਾ ਨਬੀ ਦੀ, ਸਿਫ਼ਤ ਨਬੀ ਦੀ ਤਾਹਾ। 58 |
ਰੱਬ ਨਬੀ ਦੇ ਨਾਲ ਫ਼ਸਾਹਤ[11]"ਕੀਤੀ ਵਿੱਚ ਕੁਰਾਨੇ।
ਤੂੰ ਕਿਆ ਕਰਸੋਂ ਮਦਹ ਨਬੀ ਦੀ,ਹਾਫ਼ਿਜ਼ ਕੁੰਦ-ਜ਼ਬਾਨੇ[12]। 59
ਪਰ ਇਜ਼ਜ਼[13] ਨਿਆਜ਼[14] ਤਜ਼ੱਰੂਅ[15] ਜ਼ਾਰੀ[16], ਕਾਰ ਅਸਾਡੀ ਏਹੀ।
ਤਾਂ ਸਰ ਪਰ ਹਾਲ ਮਵਾਸ਼ਿਕ ਕੀਤੀ, ਅਰਜ਼ ਬੰਦੇ ਦੀ ਏਹੀ। 60।
ਮੁਅਜਜ਼ਿਆਂ[17] ਸ਼ੁਮਾਰ ਨ ਕੋਈ ਨ ਕੋਈ ਹੱਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ। ਪਰ ਜਿਸ ਦਿਨ ਨਬੀ ਤਵੱਲੁੱਦ[18] ਹੋਇਆ, ਭੰਨੀ ਬੇਖ਼ ਬੁੱਤਾਂ[19]' ਦੀ। 61।
ਦੋ ਬੁੱਤ ਯਗੂਸ[20] ਯਊਕਾ, ਨਸਰਾਇਤ ਜਮਸ਼ੇਦੀ।
ਭੰਨ ਤਜ਼ਲਜ਼ਲ[21] ਖਿੰਗਰ ਕੀਤੇ, ਕੁਦਰਤ ਦੇਖ ਰੱਬੇ ਦੀ। 62।
