ਯੂਸਫ਼ ਜ਼ੁਲੈਖਾ
15
ਸਾਗਰ ਸ਼ੋਰ ਸਮੁੰਦਰੋਂ ਡੂੰਘਾ, ਬਾਹੀਂ[1] ਕਿਉਂ ਕਰ ਤਰੀਏ।
ਘਰ ਮੌਤ ਦੇ ਆਪ ਨ ਜਾਈਏ, ਬਾਂਝ ਅਜਲ[2] ਕਿਉਂ ਮਰੀਏ।122।
ਸਮਝ ਦਿਲਾ ! ਮਤ ਲਾਜ਼ਮ[3] ਥੀਵੇਂ,ਨਾ ਕਰ ਬਹੁਤ ਫ਼ਜ਼ੂਲੀ।
ਨਾਪਾਕਾਂ[4] ਨੂੰ ਨੂੰ ਦੋਜ਼ਖ ਓਥੇ, ਇਹੀ ਫਾਹਾ ਸੂਲੀ।123।
ਜੋ ਤਸ਼ਬੀਹ[5] ਯੂਸਫ਼ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਆਰ[6] ਯੂਸਫ਼ ਦੀ ਇਹੇ।
ਪਰ ਜੰਨਤ[7]ਵਿੱਚ ਫਰਿਸ਼ਤੇ ਕਿਤਨੇ, ਹੋਸਣ ਯੂਸਫ਼ ਜੇਹੇ।124।
ਜਿਉਂ ਕਰ ਹੱਕ ਮਦਹ[8] ਦਾ ਆਹਾ, ਤੈਥੋਂ ਹੋ ਨ ਆਵੇ।
ਬਹੁਤ ਲੋੜੀਂਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਆਖਾਂ ਜੋ ਰੱਬ ਸੱਚਾ ਭਾਵੇ।125।
ਹੁਸਨ ਯੂਸਫ਼ ਦਾ ਵਿੱਚ ਕਿਤਾਬਾਂ, ਲਿਖਿਆ ਬਹੁਤ ਅਜ਼ੀਜ਼ਾਂ[9]।
ਪਰ ਦੀਵਾ ਬਾਲਣ ਸੂਰਜ ਵੇਖਣ, ਨਾਕਸ[10] ਕਰਨ ਤਮੀਜ਼ਾਂ।126।
ਧੰਨ ਯੂਸਫ਼ ਨੂੰ ਸਿਰਜਨਹਾਰਾ,ਜਿਸ ਇਹ ਸੂਰਤ ਸਾਜੀ।
ਪਰ ਅਗਲੀ ਆਖ ਹਕੀਕਤ ਹਾਫ਼ਿਜ਼,ਪੜ੍ਹ “ਲਾ ਯਜ਼ਕਰ ਮਾਜ਼ੀ[11]|127।
ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਯੂਸਫ਼ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮਾਊਂ ' ਛੋਡ ਸਿਧਾਈ[12]।
ਵੱਤ ਫੱਫੀ[13] ਕਹਿਣ ਪਰਵਰਦਹ[14] ਕੀਤਾ, ਘੜੀ ਨ ਕਰੇ ਜੁਦਾਈ।128।
ਦੋ ਦਹ ਪਿਸਰ[15] ਯਾਕੂਬ ਘਣੇਰੇ, ਪਰ ਉਸ ਕੁਝ ਨ ਭਾਵੇ ।
ਤਾਂ ਯਾਕੂਬ ਹੋਵੇ ਰਸ਼ਨਾਈ[16], ਯੂਸਫ਼ ਨਜ਼ਰੀ ਆਵੇ।129।
ਕੁਲ ਫਰਜ਼ੰਦਾਂ[17] ਥੀਂ ਦਿਲ ਚਾਇਆ, ਨਾਲ ਯੂਸਫ਼ ਦਿਲ ਰੱਤਾ।
ਭਾਈਆਂ, ਤਾਈਂ ਗ਼ੈਰਤ ਹੋਈ, ਗੁੱਝਾ ਕਰਨ ਉਹ ਕੱਥਾ।130।
