ਯੂਸਫ਼ ਜ਼ੁਲੈਖਾ
17
ਦਹ ਬਹਾ ਖੂਬੀ ਯੂਸਫ਼ ਆਹੀ, ਇਕ ਬਹਾ ਦੇਸ਼ ਖਿੰਡਾਈ।
ਆਦਮ ਦੁਆ ਕੀਤੀ ਹੋ ਸ਼ਾਕਰ[1], ਖਬਰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਆਈ।140।
ਜ਼ੁਲੇਖਾ ਦਾ ਤੈਮੂਸ ਦੇ ਘਰ ਜਮਣਾ
(ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਦੀ ਉਪਮਾ)
ਤੈਮੂਸੇ ਘਰ ਬੇਟੀ ਜੰਮੀ, ਘਰ ਘਰ ਹੋਈ ਸ਼ਾਦੀ[2]।
ਨਾਉਂ ਜ਼ੁਲੈਖਾ ਸਿਫ਼ਤ ਪਰੀ ਦੀ, ਮਗ਼ਰਿਬ ਦੀ ਸ਼ਾਹਜ਼ਾਦੀ।141।
ਸੂਰਤ ਓਸ ਹਿਸਾਬੋਂ ਬਾਹਿਰ, ਕਿਆ ਤਾਰੀਫ਼ ਕਜੀਵੇ।
ਮੂੰਹ ਮਹਿਤਾਬ[3] ਸਨੋਬਰ ਕਾਮਤ[4], ਅੱਖੀਂ ਰੌਸ਼ਨ ਦੀਵੇ।142।
ਪਲਕਾਂ ਤੀਰ ਕਮਾਨਾਂ ਅਬਰੂ[5], ਦੰਦ ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ।
ਨਾਜ਼ੁਕ ਲੱਕ ਸੁਰਾਹੀ ਗਰਦਨ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਮੁੰਗ ਫਲੀਆਂ।143।
ਠੋਡੀ ਸੇਬ ਅਲਫ ਜਿਉਂ ਬੀਨੀ[6], ਲੌਂਗ ਨ ਵਾਤ[7] ਸਮਾਵੇ।
ਗੁਲ-ਲਾਲਾ[8] ਥੀਂ ਰੰਗ ਸਵਾਇਆ, ਦੇਖ ਪਰੀ ਸ਼ਰਮਾਵੇ।144।
ਜ਼ੁਲਫ਼ਾਂ ਪੇਚ[9] ਪਾਇਆ ਰੁਖ਼ ਉਤੇ, ਵਾਂਗ ਅੰਞਾਨਿਆਂ ਨਾਂਗਾਂ।
ਹੁਸਨ ਜ਼ੁਲੈਖਾ ਓੜਕ ਨਾਹੀਂ, ਜੇ ਸੌ ਲਿਖੀਂ ਕਾਗਾਂ।145।
ਪਿੰਡਾ ਮਖਮਲ ਪਸ਼ਮ ਸੁਹੇਂਦੀ, ਚੰਨਣ ਵੰਨੀ[10] ਕਾਇਆਂ।
ਜੇ ਦਿਲ ਅਦਬ[11] ਨ ਹੋਵੇ ਜ਼ੱਰਾ, ਸ਼ਰਹ ਲਿਖ ਵਿਖਾਵਾਂ।146।
ਇਹ ਭੀ ਹਰਫ਼ ਜੋ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕੀਤਾ, ਬਾਹਿਰ ਅਦਬ ਅਦਾਬੋਂ[12]।
ਕੁਲ ਸ਼ਾਇਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੁਣ ਤਕਰੀਰਾਂ, ਕੀਤਾ ਨਕਲ ਕਿਤਾਬੋਂ।147।
