18
ਯੂਸਫ਼ ਜ਼ੁਲੈਖਾ
ਹਭੇ ਹਰਮ[1] ਨਬੀਆਂ ਸੰਦੇ, ਮੋਮਨ ਮਾਵਾਂ ਜਾਣੋ ।
ਅਵਲ ਆਖਰ ਵਿਚ ਈਮਾਨੇ, ਮੂਲੇ ਸ਼ਕ ਨ ਆਣੋ।148।
ਮੁੱਲਾ ਜਾਮੀ ਦੀਓ ਤਫ਼ਸੀਰਾਂ[2],ਆਹਸੀ ਨਾਕਿਲ[3] ਏਹੀ ।
ਬੇ ਅਦਬੀ ਦਾ ਜ਼ਨ[4] ਨ ਕਰਿਓ, ਮੌਲਾ ਅਜਰ ਦਵੇਹੀ।149।
ਉਹ ਸੂਹੇ ਸਾਲੂ ਲਾਲ ਜਵਾਹਰ, ਜ਼ੇਵਰ[5] ਅੰਗ ਨ ਲਾਵੇ।
ਲਿੱਸੀ ਬੱਸੀ ਸਾਦ ਮੁਰਾਦੀ, ਜਿਗਰੇ ਆਤਿਸ਼[6] ਲਾਵੇ।150।
ਜ਼ੇਵਰ ਪਾਵਣ ਛੈਲ ਸਦਾਵਣ, ਰੂਪ ਕੀ ਹੋਗ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ।
ਕੋਝੇ ਮਾਹਣੂ [7]ਕਰਨ ਆਰਾਇਸ਼, ਕੱਚਾ ਰੂਪ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ।151।
ਉਸ ਲਾਲ ਜਵਾਹਰ ਮਾਣਕ ਮੋਤੀ, ਹੱਥੋਂ ਆਏ ਖਵਾਹਾਂ।
ਜੇ ਚੁਖ ਅੰਗ ਜ਼ੁਲੈਖਾ ਲਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੰਨਜ਼ੂਰ ਥੀਵਾਹਾਂ ।152।
ਉਸ ਬੱਧੇ ਹੱਥ ਹਜ਼ਾਰ ਕਨੀਜ਼ਾਂ[8],ਅੱਗੇ ਰਹਿਣ ਖਲੀਆਂ।
ਉਸ ਫਰਸ਼ੋ ਉਤਰ ਪੈਰ ਨ ਧਰਿਆ, ਜ਼ਿਮੀਂ ਨ ਲਾਈਆਂ ਤਲੀਆਂ।153।
ਨ ਉਸ ਗ਼ਮ ਦਿਲਗੀਰੀ[9]ਕਾਈ, ਨ ਉਸ ਫ਼ਿਕਰ ਅੰਦੇਸ਼ਾ[10]।
ਹਮਜ਼ਾਦਾਂ[11] ਨਾਲ ਹੱਸਣ ਖੇਲਣ, ਰਾਤ ਦਿਨੇ ਇਹ ਪੇਸ਼ਾ।154।
ਉਹ ਨ ਆਸ਼ਕ ਮਾਸ਼ੂਕ ਕਿਸੇ ਦੀ, ਨ ਦਿਲ ਉਤੇ ਵਲ ਆਇਆ।
ਪਰ ਪਾਈ ਓਸ ਚਿਣਗ ਚਵਾਤੀ[12]ਚੋਲੀ, ਬਿਰਹੋਂ ਪਲੀਤਾ ਲਾਇਆ।155।
ਇਸ਼ਕੇ ਬਾਝੋਂ ਜੀਵਨ ਕੂੜਾ, ਹਾਫਿਜ਼ ਬਰਖ਼ੁਰਦਾਰਾਂ ।
ਇਸ਼ਕੇ ਜੇਡੀ ਲਜ਼ਤ[13] ਨਾਹੀਂ, ਜੋ ਜੱਗ ਢੂੰਡਣ ਸਾਰਾ। 156
