ਯੂਸਫ਼ ਜ਼ੁਲੈਖਾ
19
ਪਰ ਕਿਸੇ ਮਜਾਜ਼ੀ[1] ਕਿਸੇ ਹਕੀਕੀ[2] ਖਾਲੀ ਰਹਿਆ ਨ ਕੋਈ।
ਏਹੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋਈ,ਜ਼ੋਰ ਨ ਚੱਲੇ ਕੋਈ।157।
ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਜ਼ੁਲੈਖਾ ਦਾ ਯੂਸਫ਼ ਨੂੰ ਸੁਫ਼ਨੇ ਵਿਚ ਦੇਖਣਾ
ਰੌਸ਼ਨ ਰਾਤ ਦਿਹੁੰ ਤੋਂ ਆਹੀ, ਤੁਰ ਤੱਕਣ ਤਾਰੇ।
ਚੋਰ ਨ ਜਾਗੋ ਨ ਸਗ[3] ਭੌਂਕੇ, ਨ ਦਰਬਾਨ ਪੁਕਾਰੇ।158।
ਅਬਰੇਸ਼ਮ ਦੇ ਤੁਲ ਸਰਹਾਨੇ, ਤੁਸੀਂ[4] ਫਰਸ਼ ਵਿਛਾਏ।
ਮਲਮਲ ਮੁਸ਼ਕ ਮੁਅੱਤਰ[5] ਕੀਤੇ, ਉਪਰ ਫੁਲ ਖਿੰਡਾਏ।159।
ਕਰ ਕੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਫ਼ਰਾਗਤ[6] ਸੁੱਤੀ, ਨੀਂਦਰ ਘੁਲ ਮਿਲ ਆਈ।
ਦੀਦੇ[7] ਹੋਰ ਦਿੱਲੇ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹੇ, ਦਿਤੀਓ ਖ੍ਵਾਬ[8] ਦਿਖਾਈ।160।
ਸੂਰਤ ਯੂਸਫ਼ ਦੀ ਕਰ ਹਾਜ਼ਰ, ਮਿਲਿਓਸੁ ਆਣ ਦਿਖਾਲੀ।
ਹੋਣਾ ਆਹਾ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਬਿਰਹਾ ਢੰਢੋਕੀ ਬਾਲੀ।161।
ਖੂਬੀ ਵੇਖ ਹੋਈ ਮੁਤਹਯੱਰ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਫ਼ਿਕਰ ਤਮੀਜ਼ਾਂ
ਜੇ ਇਸ ਨਿਅਮਤ ਦੀ ਲੈਣ ਹਕੀਕਤ, ਧੁਖਧੁਖ ਮਰਨ ਕਨੀਜ਼ਾਂ[9]।161।
ਯਾ ਰੱਬ ਇਹ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਾ ਆਹਾ, ਯਾ ਇਹ ਚੰਨ ਅਸਮਾਨੀ ।
ਕੀ ਬਖ਼ਤ[10] ਅਸਾਡੇ ਨਾਜ਼ਿਲ ਹੋਈ[11], ਸੂਰਤ ਇਹ ਇਨਸਾਨੀ ।163।
ਖਾਬ ਖਿਆਲੋਂ ਵੇਖ ਤਮਾਸ਼ਾ, ਅੱਖੀਂ ਉੱਘੜ ਗਈਆਂ।
ਹੱਥ ਮਰੋੜੇ ਤਲੀਆਂ ਛੋਟੇ,ਹਾਲਤ ਪੁੱਛਣ ਲਈਆਂ।164
। .
