ਯੂਸਫ਼ ਜ਼ੁਲੈਖਾ
35
ਜਾਂ ਬਘਿਆੜ ਨਬੀ ਦੀ ਖਿਦਮਤ[1], ਜ਼ਾਹਿਰ ਆਖ ਸੁਣਾਈ ।
ਬਘਿਆੜੇ ਨੂੰ ਕਹਿਆ ਨਬੀ ਨੇ, ਮੈਂ ਤੇ ਰਹਿ ਤੂੰ ਭਾਈ।293।
ਦੋਵੇਂ ਦਰਦ ਮੁਬੀਬਤ ਵਾਲੇ, ਬਹਿ ਬਹਿ ਗੱਲਾਂ ਕਰਸਾਂ।
ਏਸ ਵਿਛੋੜੇ ਦਿਲ ਦੇ ਤਕੜੇ, ਆਖਰ ਦੋਵੇਂ ਮਰਸਾਂ।294।
ਕਰਮ ਸਿਤਾਰੇ[2] ਬਾਬ[3] ਅਸਾਡੇ ਜੇਕਰ ਨਾਜ਼ਿਲ[4] ਹੋਈ।
ਭਾਈ ਪੁੱਤਰ ਮਿਸਲਣ ਆਖਰ,ਫ਼ਜ਼ਲ[5] ਰਬਾਨਾ ਹੋਸੀ।295।
ਨਾ ਕੁਝ ਉਜ਼ਰ ਨ ਮੇਰਾ ਤੇਰਾ, ਜੇ ਕਰ ਕਹਿਰ ਇਲਾਈ।
ਬਾਬ ਅਸਾਡੇ ਲਿਖਿਆ ਹੋਸੀ, ਕਾਦਿਰ ਕਲਮ ਚਲਾਈ।296।
ਰੁਖ਼ਸਤ[6] ਨੂੰ ਬਘਿਆੜ ਖਲੋਤਾ, ਕਹੋ ਰਸੂਲ ਇਲਾਹੀ।
ਫ਼ਰਜ਼ੰਦ[7] ਉਪਾਏ ਪਿੱਛੋਂ ਮੇਰੇ ਖਾਵਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾਹੀਂ।297।
ਸਭ ਔਲਾਦ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ,ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਲਿਆਵਾਂ।
ਮੈਲ ਕੁਸਾਫ਼ਤ[8] ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ, ਨਾਲ ਸੌਗੰਦ ਬਹਾਵਾਂ।298।
ਲੈ ਰੁਖ਼ਸਤ ਬਘਿਆੜ ਸਿਧਾਣਾਂ[9],ਜੰਗਲ ਬੋਲੇ ਤੁਰਿਆ।
ਤੁਲੇ ਝੁਰੇ ਪੁਕਾਰੇ ਕੂਕੇ, ਖਾਸ ਨਬੀ ਥੀਂ ਡਰਿਆ।299।
ਕੁਲ ਬਘਿਆੜ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਸੁੱਧ ਨ ਕੀਤੀ ਕਾਈ।
ਉਸ ਬਘਿਆੜਾਂ ਤੇ ਕੈਫ਼ੀਅਤ[10],ਜ਼ਾਹਿਰ ਆਖ ਸੁਣਾਈ।300।
ਪਾਸ ਯਾਕੂਬ ਨਬੀ ਦੇ ਸਾਰੇ, ਵਲ ਕਨਆਨ ਵੰਜਾਈਂ।
ਕਸਮ ਸੌਗੰਦ ਸੁਬਹਾਨੀ[11]ਕਰਕੇ, ਦਿਲ ਦਾ ਮੈਲ ਲਹਾਈਂ।301।
ਸਭ ਬਘਿਆੜ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਨਆਨੇ ਵਲ ਧਾਏ।
ਸ਼ਹਿਰ ਤਅੱਜੁਬ[12]ਹੋਇਆ ਸਾਰਾ, ਜਾਂ ਪਾਸ ਨਬੀ ਦੇ ਆਏ।302।
