ਯੂਸਫ਼ ਜ਼ੁਲੈਖਾ
43
ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਅੰਨ੍ਹੇਰੀ ਝਖੜ, ਗਜ਼ਬ ਖ਼ੁਦਾ ਥੀਂ ਉਠੇ।
ਰਿਖ਼ਤ ਅਸਬਾਬ[1] ਰੁੜ੍ਹੇ ਵਿਚ ਜੰਗਲ, ਕਹਿਰ ਇਲਾਹੀ ਤੁੱਟੇ।361।
ਕਿਤਨੇ ਸੰਦੂਕ ਰੁੜ੍ਹੋ ਜ਼ਰ-ਬਫ਼ਤੇ[2], ਮਿਸ਼ਰੂ ਅਤੁਲਸ[3] ਵਾਲੇ।
ਵਿਚ ਉਜਾੜ੍ਹੀਂ ਰੁਲਦੇ ਫਿਰਦੇ, ਕੋਈ ਨ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲੇ।362।
ਸਭ ਸ਼ਮਿਆਣੇ ਤੰਬੂ ਪਾਟੇ, ਤੇ ਆਦਮ ਜ਼ਖਮ ਹਜ਼ਾਰਾਂ।
ਊਠ ਘੋੜੇ ਕੁਲ ਘਾਇਲ[4] ਹੋਏ, ਜਿਉਂ ਗੁਲ ਵਿਚ ਬਹਾਰਾਂ।363।
ਕੁਲ ਕਨਾਤਾਂ ਦਰਜਾਂ ਟੁਕੜੇ, ਕਲਮਾਂ ਪੁਰਜ਼ੇ ਥੀਆਂ।
ਅਸਮਾਨੋਂ ਅਜ਼ਗੈਬੋਂ[5] ਬੂੰਦਾਂ, ਵਾਂਗ ਬੰਦੂਕਾਂ ਪਈਆਂ।364।
ਅੰਧੇਰ ਗ਼ੁਬਾਰ ਹੋਇਆ ਵਿਚ ਤਬਕ[6], ਲੱਝਾ ਹਥ ਨਾ ਦਿੱਸੇ।
ਆਪੋ ਆਪਣਾ ਪਾਇਆ ਅੰਦੇਸ਼ਾ[7], ਖਬਰ ਨ ਮੂਲੇ ਕਿੱਸੇ।365।
ਰਲ ਕੇ ਸੱਭੇ ਪੁੱਛਣ ਲਗੇ, ਸਾਹਿਬ ਸਣੇ ਵਜ਼ੀਰਾਂ।
ਇਹ ਕਿਸੇ ਥੀਂ ਵਾਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੱਚ ਕਹੋ ਤਕਸੀਰਾਂ[8]।366।
ਸਮਝ ਹਕੀਕਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋਇਆ ਕਰਵਾਨਾ ਦਾ ਵਾਲੀ।
ਇਹ ਕਿਸੇ ਥੀਂ ਵਾਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਖਨ ਨਹੀਂ ਇਹ ਖਾਲੀ।367।
ਇਕ ਕਰਵਾਨੀ ਉੱਠ ਖਲੌਤਾ, ਖ੍ਵਾਜਾ[9] ਕੰਮ ਪਰਚਾ।
ਮੈਂ ਯੂਸਫ਼ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਲਾਇਆ, ਕਾਵੜ ਨਾਲ ਤਮਾਂਚਾ।368।
ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਘਾਹ ਗਲੇ ਵਿਚ ਪੱਲੂ, ਆਇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਢੱਠੇ।
ਕੀਤੋ ਰੁਦਨ ਅਸਮਾਨੀਂ ਆਫ਼ਤ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਹੋਏ ਮੱਠੇ।369।
