72
ਯੂਸਫ਼ ਜ਼ੁਲੈਖਾ
ਦੂਜੇ ਆਖਿਆ ਸਿਰ ਮੇਰੇ ਤੇ ਜਿਨ, ਕਾਬ[1] ਖਾਣੇ ਦਾ ਧਰਿਆ।
ਭਰ ਚਿੰਬੂ ਲੈ ਜਾਣ ਪਰਿੰਦੇ, ਵੇਖ ਖ੍ਵਾਬ ਦਿਲ ਡਰਿਆ।605।
ਯੂਸਫ਼ ਕਹਿਆ ਸ਼ਰਾਬੇ ਵਾਲੇ, ਮਿਲਗ ਮੁਲਕ ਦੇ ਵਜ਼ੀਰੀ।
ਚੌੜਾ ਘੋੜਾ ਖ਼ਾਸ ਮਿਲਸੀ, ਦੂਰ ਹੋਸੀ ਦਿਲਗੀਰੀ[2]।606।
ਦੂਜਾ ਜਾਇ ਚੜੈਸੀ ਸੂਲੀ,ਮਗਜ਼ ਪਰਿੰਦੇ ਖਾਵਣ।
ਇਕ ਖਾਵਣ ਇਕ ਭਰਨ ਚਟਾਕੇ, ਭਰ ਚੁੰਝਾਂ ਲੈ ਜਾਵਣ।607।
ਜਿਉਂ ਫਰਮਾਇਆ ਆਹਾ ਯੂਸਫ਼, ਓਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਠੀ ਨੇ।
ਇਕਸ ਵਜ਼ੀਰੀ ਦੂਜੇ ਸੂਲੀ, ਤਾਂ ਇਤਬਾਰ ਨੇ ਪਇਓ ਨੇ।608।
ਯੂਸਫ਼ ਕਹਿਆ ਵਜ਼ੀਰੀ ਵਾਲੇ, ਕੰਮ ਕਰੀਂ ਇਕ ਮੇਰਾ।
ਜਾਂ ਸ਼ਾਹ ਹੋਸੀ ਮੁਤਵੱਜੇ[3], ਤੁਧ ਵਲ,ਕਹਿਆ ਕਰੋਸੀ ਤੇਰਾ।609।
ਤਾਂ ਅਰਜ਼ ਅਹਿਵਾਨ[4]ਅਸਾਡਾ ਕਰ ਕੇ, ਬਾਹਿਰ ਕੱਢ ਅਸਾਨੂੰ।
ਇਸ ਨੇਕੀ ਦਾ ਸਾਹਿਬ ਸੱਚਾ ਦੇਸੀ ਅਜਰ ਤੁਸਾਨੂੰ।610।
ਉਸ ਵਿੱਸਰ ਗਇਆ ਸਵਾਲ ਯੂਸਫ਼ ਦਾ, ਬੈਠਾ ਹੁਕਮ ਕਮਾਵੇ।
ਅਰਜ਼ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਵਿਚ ਦੌਲਤ,ਕਿਸੇ ਬੇ ਯਾਦ ਨ ਆਵੇ।611।
ਜਾਂ ਯੂਸਫ਼ ਫੜਿਆ ਵਜ਼ੀਰ ਵਸੀਲਾ[5],ਰੱਬ ਨੂੰ ਗ਼ੈਰਤ ਆਈ।
ਬਾਰਾਂ ਬਰਸ ਰਖਾਇਆ ਕੈਦੇ, ਮਿਲੀ ਭੰਬੀਹ ਸਵਾਈ।612।
ਬੇਤਕਸੀਰੇ[6]ਕਦੇ ਯੂਸਫ਼ ਮੁੱਦਤ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ਸਾਰੀ।
ਜਾਂ ਨਾ ਉਮੀਦ ਵਜ਼ੀਰਾਂ ਹੋਇਆ, ਰੱਬ ਤੇ ਕੀਤੀ ਜ਼ਾਰੀ।613।
ਰੱਬ ਇਥੇ ਉਥੇ ਜ਼ਾਹਿਰ ਬਾਤਿਨ[7],ਅੰਦਰ ਦੋਹੀਂ ਜਹਾਨੀਂ।
ਬਾਤ ਖ਼ੁਦਾ ਬੰਦੇ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਕੌਣ ਕਰੇ ਆਸਾਨੀ।641
