ਪੰਨਾ:ਰਾਜਾ ਧਿਆਨ ਸਿੰਘ.pdf/122

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


 ‘‘ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਮੇਰਾ ਨੌਨਿਹਾਲ ਸਿੰਘ.....! ’’ ਬੇਲਦੇ ਬੋਲਦ ਮਹਾਰਾਜਾ ਖੜਕ ਸਿੰਘ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਰੁਕ ਗਈ।
 ‘‘ ਮਹਾਰਾਜ ! ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਵਾਰ ਲਈ ਖੂਨ ਪਸੀਨਾ ਇਕ ਕਰਨ ਦਾ ਇਹੋ ਫਲ ਮਿਲਣਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਨੀਤ ਪਰ ਇਸ ਤਰਾਂ ਸ਼ਕ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਏ। ’’ ਧਿਆਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਥੇ ਪਰ ਤੀਊੜੀ ਪਾ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਮਹਾਰਾਜਾ ਖੜਕ ਸਿੰਘ ਸਹਿਮ ਜਿਹਾ ਗਿਆ। ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਰੁਕ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਫੇਰ ਕਿਹਾ ਧਿਆਨ ਸਿੰਘ ! ਮੇਰੇ ਅੰਤਮ ਸਮੇਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਤਾਂ ਦਿਲੋਂ ਕਢ ਦੇ। ਜੇ ਮੈਂ ਕੋਈ ਗੁਨਾਹ ਕੀਤਾ ਏ ਤਾਂ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਇਕ ਵਾਰ ਕੰਵਰ ਨੌਨਿਹਾਲ ਸਿੰਘ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਚੰਦ ਕੌਰ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲਾ
 ‘‘ ਮਹਾਰਾਜ! ਮੈਂ ਫੇਰ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਪਰ ਆਸ ਬੜੀ ਘਟ ਏ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਆਦਤ ਨਹੀਂ। ’’ ਧਿਆਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿਤਾ ।
 ‘‘ ਚੰਗਾ ਧਿਆਨ ਸਿੰਘ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਪਰ ਯਾਦ ਰਖ, ਮੈਨੂੰ ਅੰਤਮ ਸਮੇਂ ਦੁਖੀ ਕਰਨ ਦਾ ਫਲ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰ ਭੁਗਤਣਾ ਪਵੇਗਾ। ’’ ਮਹਾਰਾਜਾ ਖੜਕ ਸਿੰਘ ਨੇ ਨਿਰਾਸਤਾ ਦੇ ਵਹਿਣ ਵਿਚ ਵਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ।
 ‘‘ ਸੋ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਫਾਦਾਰੀ ਦੀ ਫਲ ਬਦ-ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਹੀ ਤਾਂ ਮਿਲਣਾ ਸੀ। ’’ ਧਿਆਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿਤਾ।
ਮਹਾਰਾਜਾ ਖੜਕ ਸਿੰਘ ਨੇ ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਨਫਰਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਮੂੰਹ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਫੇਰ ਲਿਆ।

-੧੨੦-