ਪੰਨਾ:ਰਾਜਾ ਧਿਆਨ ਸਿੰਘ.pdf/137

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ


ਮਹਾਰਾਜਾ ਖੜਕ ਸਿੰਘ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਤੀ ਹੋਣ ਲਈ ਬੈਠ ਜਾਣ ਦੇ ਪਿਛੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੁਰ ਘਉ ਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਾਦਰਾ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੌਨਿਹਾਲ ਸਿੰਘ ਬੰਬੂ ਲਾਉਣ ਲਈ ਅਗੇ ਵਧਿਆ, ਉਸਦੇ ਪਿਛੋਂ ਛੇਤੀ ਹੀ ਚਿਖਾ ਦੀਆਂ ਲਾਟਾਂ ਅਸਮਾਨ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ । ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੌਨਿਹਾਲ ਸਿੰਘ ਤੇ ਮਹਾਰਾਣੀ ਚੰਦ ਕੌਰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਅਥਰੂ ਵਹਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਗਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ।
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਰਾਜਾ ਧਿਆਨ ਸਿੰਘ ਜਨਰਲ ਗਾਰਡਨਰ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੁਝ ਆਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ।
ਮਹਾਰਾਣੀ ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੌਨਿਹਾਲ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ- ‘‘ ਪੁੱਤਰ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਇਹ ਅੰਤ ਨਾ ਹੁੰਦਾ। ’’
 ’’ ਮਾਤਾ ਜੀ ਇਹ ਸਾਡਾ ਹੀ ਕਸੂਰ ਏ, ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਏ ਬੇਈਮਾਨ ਧਿਆਨ ਸਿੰਘ ਦਾ, ਹੱਛਾ ! ’’ ਮਹਾਰਾਜਾ ਬੋਲਿਆ ।
 ‘‘ ਪੁੱਤਰ! ਔਹ ਵੇਖ, ਧਿਆਨ ਸਿੰਘ ਜਨਰਲ ਗਾਰਡਰ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੁਝ ਆਖ ਰਿਹਾ ਏ । ਬੇਈਮਾਨ ਕੋਈ ਹੋਰ ਬਿਪਤਾ ਖੜੀ ਨਾ ਕਰੇ। ’’ ਮਹਾਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਪਾਸੇ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ।
ਮਹਾਰਾਜਾ ਨੌਨਿਹਾਲ ਸਿੰਘ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਨੇ ਭੀ ਖਤਰਾ ਅਨਭਵ ਕੀਤਾ ਪਰ ਉਹ ਬੋਲਿਆ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
 ‘‘ ਪੁਤਰ ! ਤੂੰ ਛੇਤੀ ਮਹੱਲ ਨੂੰ ਚਲ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹਾਂ ਪਰ ਜ਼ਰਾ ਹੁਸ਼ਿਆਰੀ ਨਾਲ । ’’ ਮਾਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ।

-੧੩੫-