ਪੰਨਾ:ਲੋਕ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਸਮਾਜਿਕ ਵਿਆਖਿਆ - ਸੁਖਦੇਵ ਮਾਦਪੁਰੀ.pdf/174

ਵਿਕੀਸਰੋਤ ਤੋਂ
Jump to navigation Jump to search
ਇਸ ਸਫ਼ੇ ਦੀ ਪਰੂਫ਼ਰੀਡਿੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ


ਜੀ ਭਲਿਆ ਜੀ ਜੋਗੀਆ ਵਿਹੜੇ ਆਵੋ ਜੀ ਅਲਖ ਜਗਾਵੋ ਵਿਹੜੇ ਤੇਰੇ ਮੈਂ ਕਿਕਣ ਆਵਾਂ ਨੀ ਹੀਰੇ ਨਿਆਣੀਏਂ ਕੁੱਤੇ ਤੇਰੇ ਨੀ ਭੌਕਣ ਹਾਰੇ ਕੁੱਤੇ ਤੇਰੇ ਜੀ ਚੂਰੀ ਮੈਂ ਪਾਵਾਂ ਜੀ ਭਲਿਆ ਜੀ ਜੋਗੀਆ ਵਿਹੜੇ ਆਵੋ ਜੀ ਅਲਖ ਜਗਾਵੋ।

ਪ੍ਰਦੇਸੀ ਰਾਂਝੇ ਨੂੰ ਹੀਰ ਤੋਤੇ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਵੇਦਨਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ:-

ਉਡ ਜਾਈਂ ਵੇ ਤੋਤਿਆ ਗਿਰਨੀ ਖਾਈਂ ਵੇ ਤੋਤਿਆ ਲੰਬੀ ਲਾਈਂ ਵੇ ਉਡਾਰੀ ਵੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰਾਂਝਾ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਹੀਰ ਤੂੰ ਮੈਂ ਮਨੋ ਵੇ ਵਸਾਰੀ ਪਹਾੜੀਂ ਨਾ ਜਾਈਏ ਖੱਟੇ ਮਿੱਠੇ ਨਾ ਖਾਈਏ ਦਿਹ ਨੂੰ ਰੋਗ ਨਾ ਲਾਈਏ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਹੱਥੀਂ ਲੌਂਗਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁੜੀਆਂ ਰੱਖਦੀਆਂ ਜਾਦੂੜੇ ਪਾਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਰੰਨਾਂ ਕੁਟਦੀਆਂ ਚੂਰੀ ਦਾ ਛੰਨਾ ਰਖਦੀਆਂ ਦਿਲ ਪਰਚਾ ਕੇ

ਕਿਧਰੇ ਰਾਂਝੇ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣੀ ਦੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ:-

ਮੌਤ ਮੌਤ ਨਾ ਕਰ ਵੇ ਰਾਂਝਿਆ ਵੇਖ ਮੌਤ ਦੇ ਕਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੌਤ ਨੇ ਦਿੱਲੀ ਢਾਹੀਲੋਕ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਸਮਾਜਿਕ ਵਿਆਖਿਆ / 170